#DTV Durf te vragen: PTSS en EMDR wat is dat?

PTSS

“Ga maar eens googlen en onderzoeken en bellen hoelang de wachtlijsten zijn”, sprak ze vol zelfvertrouwen – er van uitgaande dat het sowieso al duidelijk was dat ik die “EMDR” gewoon MOET gaan doen, wil ik überhaupt verder komen in mijn leven…

Heel vreemd hoe zaken ineens kunnen versnellen doordat één iemand iets schreeuwt. Eerlijk is eerlijk, er is natuurlijk een heel team aan te pas gekomen, meerdere mensen hebben ernaar gekeken – maar tóch: Ineens komt er bij de afronding weer een hele voor mij nieuwe term uit: PTSS – Post traumatische stress stoornis.

Ik heb ondertussen al zoveel dingen gehoord, maar deze was weer nieuw. En net als al die andere dingetjes, resoneert het natuurlijk wel ergens – ik weet heus wel dat mijn verleden zijn sporen nagelaten heeft en een heel bepalende rol in het heden heeft, vooral qua gedrag en emoties.

De intensiteit en de snelheid verrast me. Ik heb sinds kort een begeleider of coach – ik weet eigenlijk niet precies wàt ze is – maar ze pakt wel aan en door. Hoewel een deel van mij wantrouwend is, want het komt net binnenwandelen en neemt direct de leiding- is ze tegelijkertijd zo trefzeker dat ze mijn natuurlijk respect wint.

Het is vandaag woensdag, afgelopen maandag kreeg ik de diagnose PTSS te horen via het ATN – Autisme Team Nederland… Ik heb gelukkig geen autisme, waar ikzelf ook al die tijd van overtuigd was. Het NAH – Niet aangeboren hersenletsel blijft wel staan, als verklaring voor mijn trage verwerkingstijd etc. – Ik denk dat die NAH ook mijn veiligheidsclausule is nu…

Ik vind het wel prettig om te weten dat iets onzichtbaars mij wel de deken kan geven die ik nodig heb. Een stukje bescherming, dat beetje extra ruimte waardoor ik waar nodig afgeschermd kan worden voor de soms te harde buitenwereld. Niet direct naar de mensen toe, maar wel achter de schermen in mijn dossier. Men weet dat ik beperkt inzetbaar ben op de plekken waar het van belang is – dus probeert men ook plekken te vinden waar die belastbaarheid niet teveel onder druk komt te staan. Dat is fijn: Een stukje erkenning voor mijn gevoeligheid. Of het nou links of rechtsom is, ik krijg in ieder geval de ruimte om te kunnen zijn – maar schijnbaar dus ook de plek om te kunnen worden…

Dat is heel onverwachts: Ineens weer gaan worden in plaats van het zijn… Ik DENK – ik weet het immers niet, maar het voelt zo, alsof die EMDR mij dat kan leren… Leren dat het anders kan, in plaats van het leren omgaan met…

Ineens lijkt het alsof er perspecief is, dat er een mogelijkheid is om van de stemmingswisselen en agressie af te komen – als dat stukje uit het verleden op de een of andere manier vrede kan sluiten of hebben of weet ik veel wat. Het klinkt mooi… Het zou toch mooi zijn om zelf de controle te hebben over de keuzes die ik maak, de contacten die ik leg en echt kan investeren – zonder dat ik in mijn achterhoofd heb: “geniet ervan zolang het duurt” – want zo gauw ik me weer even onveilig voel, is alles weer weg en kan ik weer opnieuw beginnen…

Zelfs zonder iets ervan te weten, zonder verdere kennis of wetenschap zet het al deuren in me open… Ik mag ernaar kijken, ik kan eraan zitten en mag erover redeneren.

Ineens is die begeleider daar, want gevoelsmatig is ze dat toch een beetje – die zegt: Waarom zou je wachten? Waarom zou je jezelf eerst weer veilig dichtmetselen, daar maak je het alleen maar moeilijker en zwaarder van… Waarom zou je het uitstellen? Als je vooruit wilt, zul je wel MOETEN – ik zeg het niet vaak en niet graag, maar dit MOET je gewoon doen…

Ook al heb ik die vrouw pas drie keer gezien, ook al weet ik nog niet hoe ik haar moet plaatsen – en weet ik nog niet of zij gaat blijven – eigenlijk meer dat mijn systeem haar kan en blijft tolereren, want dat is het… Ik kie niet, mijn instinct, basaliteit, mijn gevoel op dat moment maakt de belangrijke beslissingen in mijn leven… Als de spanning oploopt, neemt dat het over, en ik kan erna wel weer kijken hoe ik de zooi weer opruim en verder moet… Wéér relativeren: achja… wéér iemand minder – kzag t wel al aankomen… Was te verwachten – ik kan dus niet net doen alsof het me verbaast.

Ik kan het wel proberen te veranderen. Dat probeer ik mijn hele leven al. Subtiele manieren vinden om het aftrappen en in de aanval gaan te verminderen. Ontwijken was mijn oplossing: Gewoon niet meer opzoeken, letterlijk omzeilen. Sociaal contact gaat moeilijk, dan doen we het maar niet.

Irritatie is een heel vervelend iets, het woord zelf zegt al dat je het gewoon niet wilt hebben. Nouja haha ik ben snel geïrriteerd – dus dat vermijd ik dan ook. Ik heb daar last van, omdat het samengaat met agressie en allerlei rare wilde emotionele stormen die overal maar een beetje hun uitspattingen hebben om die wilde energie maar kwijt te komen.

Het is de intensiteit die het extreem maakt. Daarom ben ik nu ook gelijk gaan schrijven. Die vrouw is net weg, en ik dacht: Ik wil met iemand hierover praten, ik wil bellen, ik wil uiten, ik moet hier iets mee… Maar eerlijk is eerlijk: Ik heb afgelopen weer zo extreem huisgehouden dat er niemand meer is… Die paar mensen die me nog tolereren, of die ik tolereer zijn dan ook de mensen niet waar ik mijn shit bij wil dumpen…. LoL – want je kan er donder op zeggen: daar zit niemand op te wachten – dan zijn die binnen de kortste keren óók weg…

Waarschijnlijk niet eens zo zeer omdat zijzelf vinden dat ik teveel zeik – maar doordat ik mezelf weer teveel blootgegeven heb, me onveilig voel, en dus gelijk maar aftrap en mijn ruimte terugclaim… Haha.. Das toch kut? Eigenlijk wil ik gewoon een knuffel kunnen krijgen, en kunnen janken, zonder dat ik twee dagen later de kop eraf bijt lol… En dat gebeurt ook niet altijd -Maar het is vaak genoeg gebeurt om te weten dat het kan gebeuren..

Ik wil mensen de intensiteit besparen… Zoals net in het gesprek ook – die vrouw, begeleider is op een gegeven moment opgestaan en heeft haar tas gepakt – want dat was de afspraak: lol “Als de spanning begint op te lopen dan ga ik”…

Misschien moet ik dat soort afspraken maar met iedereen maken… want schijnbaar helpt het wel… haha… Maar ook dat is gek toch? Ik zie mezelf helemaal niet als zo heftig… Nouja… ZAG… Meer en meer word ik bewust van mijn intensiteit – ik krijg daardoor meer en meer begrip voor de ander… En daardoor wil ik die ander dat dus ook besparen.

Dus tja.. Ik weet het ook niet… Gaat het helpen als iemand met zijn vinger door mijn beerput gaat strijken? Ik denk het niet, het gaat eerder heel erg stinken – een deel van mij zegt heel duidelijk: Dat moet je niet willen lol… Maar dat is dus juist omdat ik mezelf niet in de hand heb – kben daar gewoon bang voor…

Ja, tuurlijk wil ik vooruit… Maar tegelijkertijd begin ik me te realiseren hoe ernstig het is als er echt omgangsprotocollen opgesteld worden… Voor een ander is het al snel heftiger dan voor mijzelf, en voor mijzelf is het al vaak behoorlijk heftig…

Dus eigenlijk weet ik nu helemaal niet meer hoe ik een gezonde relatie moet opbouwen en onderhouden. Dan lijkt mijn terugtrekkende beweging ook ineens helemaal niet zo vreemd… Tis heel logisch om me maar aan het sociale leven te onttrekken – want ik weet helemaal niet meer waar ik sta… Wat is wat, en hoe realistisch is mijn oordeel.

Dat is het gevolg van het anderen laten meekijken en analyseren en diagnosticeren… Voor mij tenminste wel: Ik ga dat invoelen en vind raakvlakken, ga het begrijpen en zien en maak direct die vertaalslag naar dat deel. Dus ik zie en voel het dan ook…

Het is een constante verwerking naar zelfacceptatie… Mezelf begrijpen – weten hoe en wat, en daardoor begrip vinden binnen mezelf om er wat mee te kunnen doen. Maarja – kheb klaarblijkelijk een vertekend beeld van het over en weer gebeuren – dus daar al teveel waarde aan hechten heeft dan ook weinig zin hahaha…

Juist dat hele normen en waardensysteem – hoe je in de wereld staat, hoe ga je met situaties om en hoe stap je ergens in etc…. Hmm… Dat zijn allemaal dingen die ik zelf ontwikkeld en aangeleerd heb – en het blijkt nu dat die op dit moment in het hier en nu niet meer van toepassing zijn… De omstandigheden zijn veranderd… Maar mijn manier van opstellen niet… Kben nog steeds strijdbaar, strijdlustig, onafhankelijk – Ik ben nog steeds aan het overleven, en voel nog steeds die spanning – terwijl ik gewoon mijn huisje, tuintje en beestje heb, alles netjes geregeld is, ik hoef geeneens te werken en zie mijn kinderen heel regelmatig… En toch voel ik die druk nog… Toch is er strijd, en toch ben ik nog steeds aan het vechten.

Maargoed… We zien wel – Het is niet niks… Maar tegelijkertijd is er ook niks dat ik niet aankan hahaha… Dus ook de demonen uit het verleden accepteer ik, en wil ik beter leren kennen en begrijpen. Ik accepteer alle kanten van mijzelf – het heeft me gemaakt tot wie ik ben, en ik heb begrip en respect voor de wijze hoe ik de dingen gedaan heb… Ik heb altijd gedaan wat nodig was omte blijven staan, en ik sta nog steeds – dus ik ga mijn kracht ook niet als iets zwaks zien… Ik moet het alleen anders leren te gebruiken – Er zijn gewoon heel veel dingen die ik niet geleerd heb… Het feit dat het wel geleerd kan worden, is alleen maar mooi en hoopvol…

Ik ga dus een heel nieuw avontuur tegemoet – en toch zie ik ook dat als een positieve manier van de strijd aangaan: Ik vind het goed om mezelf te confronteren, om mezelf de erkenning te geven… Niemand kan het voor me doen – Ik ben geboren om het zelf te doen… Anderen kunnen aanwijzingen geven, mijn blinde vlekken aanstippen… Maar uiteindelijk neem ik de verantwoordelijkheid en zeg ik dankjewel en ga aan de slag. Ik kom van ver, ben al een heel eind op weg – maar ben van plan om nog een heel eind te gaan… lol – Ik ben nooit tevreden en ga altijd vooruit… Dat is mijn leven: één grote uitdaging, één grote beproeving, een aaneenschakeling van initiaties waar het karakter constant beproefd wordt… Het hoort bij mijn zijn – óók de schaduwzijde mag het daglicht zien… Ik ben wie ik ben, en weiger mij te schamen voor welk aspect dan ook… Ik ben compleet, of streef ernaar dat te zijn – een constant proces van heelwording, bewustwording, het durven te ervaren en doorleven en het laten zijn…

Er zijn vele kanten, vele facetten van de mens… Inderdaad, ik heb mijn labiele kant nu even op de voorgrond gezet – maar wel met de wetenschap dat het maar 1 facet is tussen de velen… Ik weet dat ik vele gezichten heb – en dit gezicht vraagt nu om aandacht en hulp… Als ik het nu niet zou kunnen, zou het zich nu niet aandienen.. Dus NU is het goede moment – ik omarm mijn schaduw en geef het de liefde en begrip, de troost en warmte waar het zo naar verlangt… Ik zie het, en ik begrijp het – ik ken het en weet het… Dus het mag er zijn en zijn plekje vinden – net als ik het vertrouwen in die “begeleider” moet zien te vinden, die zich bewijst door haar aanwezigheid – zo moet ik ook mijn schaduwkant laten wennen aan het idee van veiligheid… Maar dan moet ik er zelf wel bewuster mee aan de slag, zodat ik er meer in ga geloven… Want stiekem steun en voed ik mijn schaduw nog: Ik geef nog te vaak het slechte voorbeeld als volwassene aan mijn schaduwzijde die nog kind gebleven is…

Ik vertrouw het ook vaak niet, waar dat als volwassene bekeken natuurlijk wel gewoon moet kunnen… Daar moet ik bewuster van worden – dat ik nog teveel wissel… Dat ik het kind laat kiezen ipv de gezonde volwassene… Ik moet mijn eigen vader zijn denk ik… Een overkoepelende functie die boven de situatie uitstijgt en kan bijsturen… Lieve Davey, je ziet het anders dan het bedoeld wordt -wordt even rustig en voel… Het is okay… En dan rustig kunnen in en uitademen en weer terug op aarde komen…

Want het is echt wegschieten… Er gebeurt iets, en poef! Daar ga ik.. lol – Vogeltje gevlogen, en dan is het inderdaad van buitenaf energetisch reageren en aanvallen en verdedigen – als een bandje dat afspeelt… Ik treed letterlijk buiten mijzelf en kom vanuit een positie van het verleden op een punt waar ik alle controle had, vrij van angst, bereid om alles te verliezen… Een heel krachtig punt: pak me maar alles af – doe maar met je wat je wilt – maar ik maak me los – ik pik dit niet langer – ik doe hier niet langer aan mee!

Die afsplitsingheeft heel veel losgemaakt, heel veel geopend, daar heb ik heel veel profijt van gehad op persoonlijk vlak… Tegelijkertijd is het “ik doe niet meer mee” te ver gegaan… Ik ben letterlijk met alles gestopt…

Ik was flauw van mijn ouders, werd gek van school, realiseerde dat mijn vrienden mijn vrienden niet waren, mijn vriendin kon me niet aan, beste vrienden konden me niet houden, familie kon me niet houden… Niks was meer vol te houden, alles was teveel… nergens kon ik meer terecht… Dus ik moest wel…

Alles is afgescheurd, alle grenzen ben ik overgegaan- ik ben uitgebrken, losgebarsten en heb alle banden afgescheurd – alles zo efficient apotmaken dat er zeker weten nooit meer een weg terug was, omdat ik al zo vaak teruggegaan was om het weer te proberen, en dat werd dan tegen me gebruikt als zwakte…. Het teruggaan omdat het toch je thuis is, toch je moeder – en eigenlijk wil je toch dat alles gewoon goed gaat – ook al kàn het gewoon niet…

Iedereen zoekt toch gewoon de vrede, het sociale van nature… Maar het kon niet meer… Teveel pijn, teveel wonden – ik hield het nog geen half uur vol voordat ik het weer voelde rijten en branden, scheuren… Vrienden die ik opzocht, proberen rust te vinden en troost… maar de liefde deed pijn… De omarmingen onverdraagbaar, iedereen die me vast wilde pakken kon ik niet verdragen – ik zocht het, maar ik kon het niet verdragen…

Zovaak ben ik savonds langs de huizen gelopen met het idee om naar binnen te gaan… Aan te bellen, bij vrienden, kennissen, ouders, familie… lopend, fietsend, zwervend … Maar zo gauw ik er was dan voelde ik de spanning al… Bij vrienden ging ik nog binnen, daar werd ik dan getroost… Maar de emotie was te heftig, ik kon het niet aan, ik kan de liefde niet aan… Het is te zwaar- Ik weet niet hoe ermee om te gaan, dus dan loop / liep ik maar weer weg…

De last, het niet tot last willen zijn… Zovaak gehoord hoe je alles kapotmaakt, oor alleen maar te zijn – liefde die door mijn ouders als zwakte werd gezien, iets proberen uit te leggen als een aanval, vragen om begrip als een ontwrichting…

Elke vorm en uiting van trouw en liefde is keer op keer kapotgemaakt vertrapt, en gemaakt tot iets lelijks en zwaks… Elke poging tot toenadering leidde tot afwijzing.. Het proberen uit te leggen hoe zwaar het was leidde tot ee uitgebreide uiteenzetting hoeveel zwaarder het voor haar was – mijn moeder… Hoevaak er wel niet geschreeuwd wordt, nu nog – van wat we haar allemaal aandoen… NU nog…

Alsof we – ik en mijn zus zo verschrikkelijk zijn…

Maargoed… Inderdaad – kben gaan werken zo gauw het kon – moest ook wel – want geen werk, is geen dak boven je hoofd… stond ik weer op straat… Thuis was niet te harden, en ik werd als maar harder en harder om grip proberen te houden… Khad mijn school, mijn vwo, mijn zieke moeder in het ziekenhuis, mijn vriendin…

Tegelijkertijd niks waar ik met mijn shit heenkon.. frustratie alom – ik werd kwaad, pikte het niet langer… ik tolereerde geen bullshit buitenshuis, ging intimideren, ruimte claimen, werd extremer in gedrag… daardoor moest ik ook van school af… nooit gevochten of echt geslagen.. maar wel mensen tegen de muur aanzetten… bedreigen, duwen, dingen afpakken… de confrontatie zoeken, uitnodigen en provoceren – ik kon het rechtvaardigen – want ik had geen plek, geen ruimte voor dat gezeik…. Ik kon anderen er gewoon niet bijhebben….

Kzat helemaal vast tussen alles – helemaal klem ingepakt – als je om de haverklap op straat staat met je reistasje – en dan wordt gezegd “ja hij gaat zelf, hij loopt naar buiten” – dan leer je op een gegeven moment wel je bekhouden en je verbijten… Dus dan liep ik naar buiten – zonder erbij te vermelden bekijk het maar met zijn allen in jullie narrentempel – maar dan kwam ik wel met dat gevoel naar buiten…

En inderdaad dan ging ik de confrontatie zoeken: naar het park… wrijving zoeken, dat heb je natuurlijk snel gevonden – want er was altijd wel iemand die geluld had over wat ik en mijn vriendjes uitgevreten hadden… fietsen calimen, voetballen, schooltassen, maakte niet uit wat… ik gaf het ook wel terug.. meedoen aan voetbalpartijtjes waar ik wist dat ik niet welkom was… en dan heel simpel: Wat wou je doen dan?!

Daar ging het om: Wat wil je eraan doen?!

Het claimen van het bestaansrecht – ik ben er…

Alle angst om iets te verliezen was weg – iedereen voelt dat – dat heb ik nog steeds – wat wil je afpakken dan? Mijn huis, mijn hond, mijn kinderen, mijn geld? Toe maar… Denk je echt dat het mij wat uitmaakt? Ik heb niks… Het hangt allemaal samen met een beetje goeie wil – tis opvulling en invulling van een leeg leven…

Al die banden zijn verscheurd, alles is kapotgemaakt…

Nadat ik me op advies van jeugdzorg en kinderpsychologen los van mijn ouders heb gemaakt – het zij een beetje extreem en radicaal – ben ik uiteindelijk nadat ik een paar maanden vast werk had gelijk op mijzelf gaan wonen – maarja…. Dat losmaken werkte zo bevrijdend… Dat ik ook vond dat ik dan echt opnieuw moest beginnen…

Ik wilde al die straatjochies niet in mijn flat hebben… Ik had daar geen zin in… Ik wou gewoon rust hebben vooral… Normaal moest ik naar buiten toe om dat te vinden: Een jointje roken op de hoek van een straat zittend op een stenen container of in het park liggend – en dan met mekaar een beetje het groepje “de verneukte jeugd die mekaar zo goed begrijpt” uithangen… Iedereen had wel een goeie reden waarom het thuis niet te harden was etc – kutsituaties verbroederen…

Maarja – geen jointjes meer, niet meer hangen in het park, niet meer op stap gaan, geen dealers en criminelen als vrienden meer – gewoon niks geen negativiteit, geen gezeik geen ingewikkelde situaties… Ik heb mijn leven en situatie niet gekozen… NU had ik eindelijk die keus WEL – En mijn keus is gewoon heel duidelijk: GEEN SHIT en geen gezeik!

Nouja zo bleef er dus eigenlijk helemaal niks over… Op mijn spiritualiteit na… Want raar genoeg liep dat wel paralel… Want ook vroeger al leefde ik natuurlijk op meerdere vlakken tegelijkertijd Ook toen al vond ik steun bij natuur en bomen en allerlei andere zaken die zich over mij ontfermden etc – dus tis altijd een complexer verhaal – maar ik kan denk ik niet multidimensionaal schrijven lol – dan zou ik ook teveel afdwalen van de kern.

Maar dat nieuwe flatje was geweldig… RUST! En ik had eindelijk ruimte om te zijn… Dus dat ging ook heel snel en ook weer heel heftig… Vrijheid in de zin van wèl die liefde laten stromen, wel kunnen voelen en ervaren – gewoon compleet opengaan…

Nouja – toen ben ik maar gewoon gelijk een nieuw leven begonnen lol… Terug naar de natuur etc – kheb nog heel ff een belgische gehad die bij me inwoonde – aangetrokken op het spirituele deel van mijn leven lol – waar ik van snap dat daar weinig van te zien is int bovenstaande, maar wat toch echt heel duidelijk hand in hand ging met de ontwikkelingen… lol – waarschijnlijk heeft het spiritueel ontwaken ook dat hele losmakingsproces en bijbehorende crisis in gang gezet haha…

Nouja – die belg was snel weg, toen kwam er nog een vrouw op dezelfde grond op visite, ook weer weg, en toen ben ik naar iemand toegeweest – ook weer op diezelfde basis waar ik 10 jaar ben blijven plakken…

Ik heb eigenlijk in die 10 jaar tijd niet zo heel veel last gehad van het gezeik uit mijn verleden lol – kwas lekker ver weg van huis: Van Limburg naar Drenthe – Uit Limburg weg wilde ik sowieso al – ik wilde gewoon weg uit die omgeving om ECHT opnieuw te kunnen beginnen…

Ik kon naar Drenthe of naar Ruigoord in Amsterdam toe hahaha… Nouja aangezien ik vond dat ik juist rustiger moest worden… ben ik toch naar Drenthe gegaan… Ik heb hier ook rustiger leren worden… Lieve rustige vrouw 10 jaar lang gehad, 3 prachtige kinderen eraan overgehouden…

Ging ook allemaal best goed en leuk vind ikzelf … Eerst veel vrijwilligerswerk gedaan, kindjes werden vrij snel geboren, dus die heb ik leuk bezig gehouden… En toen kwam ineens verantwoordelijkheidsgevoel, en fabriekswerk… Nouja… Druk op de ketel dus lol… En als iets duwt, dan duw ik terug… Dat is dus de doodssteek geweest van 10 jaar leuk en vadertje en moedertje spelen… Beetje jammer – had niet gehoeven… Maar inderdaad: Ik weet dat ik niet leuk ben als ik me gevangen voel lol – dus ik snap wel als iemand zegt: Ehhmmm… Misschien is het beter als ik je vrijlaat, want dit wordt een beetje eng … lol want inderdaad, onbewust als ik was… heb ik mezelf natuurlijk weer een beetje te ver en te fanatiek tot het randje gedreven… En ben ik dus ook zoals mijn natuur past terug gaan duwen met alle gevolgen van dien …

Maarja onderliggend is mijnonafhankelijkheid gebleven… Kheb in die 10 jaar geen nieuwe vrienden gemaakt, geen kennissen opgebouwd waar ik gehecht aan ben geraakt… al die banden en bindingen – tis niet echt… Nu begint dat een beetje te komen, nu ik ook hier alles weer verloren ben wat me lief was.. lol

Ik zit weer in die fase van schijt eraan, wat maakt het uit, ik kan toch niks verliezen dus ik kan maar net zo goed eerlijk zijn… En hard… Gewoon duidelijke keuzes maken. Ik kan net doen alsof het allemaal heel veel uitmaakt… maar op dit punt ben ik nog steeds de illusie en de vlucht aan het leven… Dit is mijn echte leven niet…

Misschien had ik inderdaad direct naar ruigoord moeten gaan… Maar dan had ik de rust nooit leren kennen, het simpele geluk en plezier, de eenvoud en ongecompliceerdheid kunnen ervaren… Dat ik het zelf uiteindelijk toch weer gecompliceerd heb gemaakt lol en mezelf zo vast heb gezet dat ik met geweld weer moest uitbreken… Tja das een foutje… Ich hab es nicht gewusst…

Nu weet ik het wel… Maar nog steeds niet hoe het te voorkomen… Dus tis leuk dat ik dan hier en daar wat contacten opdoe, en minder leuk dat ik ze na een vrij korte tijd ook weer verwijder… Maar het gekut en gestuntel van nu is echt gewoon een tussenfase… Het boeit niet zoveel – Ik weet nu dat ik echt beschadigd ben schijnbaar, dat ik echt een beperking heb schijnbaar – maar heb nooit anders gekend of gehad, dus weet ook echt niet hoe dat anders zou zijn…

Dus ik klooi maar wat aan en probeer braaf te volgen, en leiding te accepteren – wat in mijn geval niet zo makkelijk is… omdat alle vertrouwenspersonen in mijn leven zo lekker betrouwbaar bleken :)… Rationeel en emotioneel haha… Kben geen domme jongen, maar wel een heel gevoelige jongen… Dus ook al kan ik best goed denken, en dingen leuk verwoorden… Uiteindelijk is mijn gevoel de leidende factor… En laat juist net dàt het verneukte deeltje zijn hahaha…

Ze zeggen eigenlijk: je gevoel klopt niet want dat is gevormd in die kutperiode… LoL – nouja in andere gebieden word ik juist geprezen door mijn gevoeligheid etc – dus als iemand zegt dat ik niet op mijn gevoel moet vertrouwen lol… Dan heb ik daar toch mijn eigen gedachtes over :P…

Maargoed, tlijkt alsof ik een uitdagende tijd tegemoet ga… kben daar denk ik wel klaar voor ;)… ik hou wel van een beetje actie… teken dat je leeft!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s