Activiteiten in groepsverband – een reflectie

loesje-moeilijk-samen_6d4d7

Barko deed het goed vandaag! Ik was een beetje huiverig over het idee hoe ík het zou doen vandaag. Ik heb het óók goed gedaan vandaag. Jachttraining met jonge honden: Dummies weggooien en hopen dat ze die ook terugbrengen, en als ze dat even niet doen en ertussenuit schieten – achja dáár zijn het pubers voor… Op zich geen druk op de ketel en lekker relaxed wat met je hondje klooien zou je denken. Voor de meesten is dat ook zo, en het is ook echt leuk om te doen.

Voor mij komen er echter nog wat andere aspecten bij kijken: groepsdynamiek, het sociale aspect, omgaan met tegenslag, onzekerheid, falen, verwachtingen en kritiek. Ik heb geluk dat het trainen en hebben van jachthonden iets is wat ik al heel lang en graag wil. Een hond opleiden en er lekker samen op uit gaan, een hond die kan en voor je wil werken – een hond waarmee je hobby, passie en ontspanning mee kan delen. Als ik die visie niet had, was ik al gestopt voordat ik begonnen was.

Toen ik Barko alleen nog maar besproken had, dus nog niet eens gekocht, had ik hem al ingeschreven voor een jachtcursus. Deze hond symboliseert voor mij de bewuste keuze om mijn dromen waar te maken. Mijn dromen zijn niet zo groot en ingewikkeld. Eigenlijk mijn leven volledig richten op het buitenleven: Veel de natuur in, genieten en niet worden meegesleurd in al die vreemde verwachtingen en ideeën die bij het moderne leven horen.

Het is niet eens zozeer een keuze, het is eerder een moeten. De hectiek die het alledaagse leven met zich meebrengt is gewoon veel teveel input voor mij. Ik ben daar gek van geworden, en word er nog steeds geregeld tureluurs van. Het overdreven sociale karakter waarbij je eigenlijk constant een duizendpoot moet zijn en maar schakelen en het liefst zo snel mogelijk.

Van nature heb ik de energie van tien, ben hartstikke spontaan en heb een goed stel hersens. Dus als je mij mijn gang laat gaan, zoek ik onbewust ook allemaal prikkels op. Vandaar dan ook dat ik mezelf niet meer compleet onbewust en naïef door het leven laat hobbelen. Ik leg mezelf disciplines op, ik hou mezelf aan de korte lijn – juist om overprikkeling te voorkomen. Overprikkeld worden is namelijk helemaal niet leuk, niet voor de omgeving – maar wat ik nog veel erger vind: Al helemaal niet voor mezelf!

Ik heb het geluk dat ik intelligent ben. Normaal gesproken zou een autist zich niet zo goed kunnen hanteren in de maatschappij, daarom noemen ze het bij mij ook a-typisch autisme. Ze dachten ook, goh, het zou wel eens Asperger kunnen zijn – maar ook daar gedraag ik me “te normaal” voor… Ikzelf vind mezelf nog steeds geen autist, al helemaal door het feit dat ik echt niets typisch autistisch heb – behalve dan dat ik super gevoelig ben, en dus gemakkelijk overprikkeld. Dus eigenlijk ben ik hoog-sensitief, maar die term is nog niet echt maatschappelijk geaccepteerd en al helemaal niet doorgedrongen in de psychotherapie. Omdat men eigenlijk niet weet wat ik precies mankeer, maar dat het wel onder het autistisch spectrum valt, noemt men het maar PDD-NOS (pervasive development disorder – not otherwise specified)

Ik krijg geen enkele vorm van begeleiding of ondersteuning, want ik heb feitelijk ook geen probleem. Ik ben volledig zelfredzaam en kan situaties goed inschatten en beoordelen – en zelfs nog beter analyseren dan de therapeuten zelf… dus het lijkt ook onzinnig om daar iets heel bijzonders mee te willen. Bovendien is men het er wel over eens dat ik autistische trekken heb, en daar kun je eigenlijk weinig aan doen – want dat is gewoon een beperking die in de hersenen zit, en met praten kun je echt geen foutjes in je brein fiksen… Dat zou trouwens wel fijn zijn als het wel kon, want praten kan ik wel!

Ik krijg wel nog verdere onderzoeken, omdat men denkt dat ik wel nog winst kan behalen als men beter inzicht krijgt waar de schoen nu wringt. Het is namelijk wel dermate beperkend dat ik bijvoorbeeld niet meer regulier mag werken, omdat men dat onverantwoord vindt. Dat betekent dat men passend werk voor me gaat vinden, zonder overprikkeling dus… Nouja, als ik dan een stem daarin zou mogen hebben – dan laat me lekker jager, boswachter of schaapsherder worden, rattenvanger mag ook of medewerker bij een dierenambulance. In ieder geval iets met lucht en ruimte, dat doet me goed. Het hele gebeuren is nog hartstikke pril, dus alles moet zijn plekje nog vinden en bezinken – ikzelf dus ook!

Ik schrijf erover alsof het allemaal al lang geen nieuws meer is, en dat het allemaal vanzelfsprekend is, maar het is allemaal hartstikke nieuw. Ik heb al die wijsheid ongeveer drie maanden geleden officieel mogen ontvangen. Dus mijn hele zelfbeeld is even compleet naar de klote! Ik ben me ineens pijnlijk bewust ervan dat als er iets raars gebeurt in de omgang, dat ik dat waarschijnlijk zelf veroorzaak – en dat is nieuw! Op die manier kijk ik dus ook terug op sociale situaties: Iets heeft indruk gemaakt, want het doet iets met me – ik wil daarvan leren!

Ik wil mezelf beter leren begrijpen zodat ik beter op situaties in kan spelen. Als ik mij bijvoorbeeld geïrriteerd heb aan iets – en irritaties vreten bij mij wat dieper in op de zenuwen dan een ander, JUIST omdat ik super gevoelig ben – dan wil ik terug kunnen kijken en analyseren wat er gebeurd is. Op het moment zelf lukt dat toch niet, want mijn gevoel overschreeuwt alle logica op dat moment, maar ik kan dan de volgende keer wel zelfbewuster de situatie instappen.

Tot nog toe bestaat mijn leven alleen maar uit het vermijden van conflictsituaties. Oké, dat botste, daar zit een scheur gevuld met irritatie, ik wil dat niet laten escaleren en DUS blijf ik maar weg… Dit klinkt dan ineens heel lief: “Goh, hij wil altijd de vrede bewaren, en daarom mijdt hij de confrontatie”. Nouja, het is eigenlijk het tegenovergestelde: Zo gauw ik getriggerd word, dan wil ik ook doorgaan! En omdat ik vaker gezien heb waar dat toe leidt, is het ook maar beter dat ik voortijdig wegloop want anders komt daar weer zo’n gedoe van – zoals bedrijfsartsen die zeggen: Nee, wij kunnen jouw niet zomaar loslaten op de arbeidsmarkt, wij gaan echt geen druk op je zetten – dat kunnen wij niet verantwoorden”.

Leerbaar opstellen is altijd een gigantische uitdaging voor mij. In alle bedrijven waar ik gewerkt heb, is de kennismakingsfase – de leerfase altijd het zwaarst. Het is de strijd om het vertrouwen, het kunnen accepteren van sturing en leiding en het toelaten daarvan. Het geloven dat iemand het beste met je voorheeft. Dat vertrouwen moet bij mij echt zijn, dat moet ik voelen – en de enige manier om dat te kunnen voelen is door het te doorleven, het mee te maken. Nieuwe omgevingen zijn niet fijn voor mij. Dat betekent namelijk nieuwe mensen, nieuw gedrag, opnieuw je positie in de groep vinden – dus eigenlijk onzekerheid.

Mijn onzekerheid maakt dat ik veel te alert reageer. Mijn onzekerheid verwacht een aanval, wacht erop om uitgetest te worden en zorgt ervoor dat ik mij moet manifesteren. Mijn onzekerheid komt door mijn lompheid, ik ben niet schuw en voorzichtig, ik kom er met mijn volle gewicht in. Niet om indruk te maken, maar gewoon omdat ik de fijngevoeligheid mis. Ik heb duidelijkheid nodig, en een natuurlijk leider waar ik op terug kan vallen.

Als ik tegen irritatie oploop waarvan ik voel dat ik er niet omheen kan, omdat het gewoon oneerlijk is… Dan kan ik ook alleen maar antwoorden met een “ja maar”… Ja, ik WIL hem ook opvreten MAARRR hij daagt me ook uit. Ja, ik probeerde me ook af te wenden en mijn gedachten af te leiden, maar dat lukte de vorige drie keer en nu ging het niet meer….

Ik noem dat groepsdynamiek, het kan ook best heel anders heten hoor. Een samenstelling van een willekeurige groep mensen met allerlei verschillende energieën, gaat allemaal hartstikke leuk… Totdat er ééntje tussenzit die de boel verziekt.. Tja die pik ik er zo tussen uit, dat vindt mekaar hoe dan ook – en dan hang ik… Hetzelfde is met veranderingen in de samenstelling van de groep: Er komen mensen bij, er gaan mensen weg – dan is de balans verstoord, dan kun je er donder op zeggen dat ik weer op de hobbel ga – dan kan ik me weer opnieuw gaan uitvinden en afstemmen, en dat lukt dan óf niet.

Heel vaak lukt het niet. De meeste mensen kunnen zich aanpassen, die hebben aangeleerd gedrag of passen een beroepshouding toe, op de een of andere manier krijgen die het voorelkaar om het weg te relativeren. Als ik op mijn passen let, en inderdaad al meer open ben geweest in de groep over mijn gevoeligheid, dan kan ik eventueel draagvlak vinden en die druk wat verdelen en laten afvloeien. Maar als ik eenmaal gewoon los ben en vanuit onverwachtse hoek komt een provocatie – en dat kan van alles zijn: een foute grap, een rare opmerking of alleen al de lichaamstaal van iemand – dan gaan mijn nekharen direct overeind en ben ik op standje alert…

Ik ben sowieso heel gevoelig als ik in een hechte groep zit, want daar ben ik veilig en helemaal open omdat het gewend is. Dus hoe losser en vrijer ik ben, des te feller reageer ik ook op buitenstaanders, gewoon omdat ik me dan weer niet bewust ben van mijn eigen intensiteit. Het is logisch dat een mens reageert op hetzelfde volume qua energie, dus ik doe dat ook… Het verschil is alleen dat ik geen filter heb, dus alles komt volledig binnen, en op die intensiteit geef ik ook terug… Voor een ander is dat veel te heftig, want die voelt dat niet zo. Ik heb geen schild, ik heb geen kussen om me heen – ik voel en ik reageer. Bij leuke mensen gaat dat heel goed, en gelukkig zijn er meer leuke mensen dan venijnige mensen.

Zo zie je maar, er gebeurt een hele hoop in en met mij als je me in een sociale situatie neerzet. Ik leer er enorm van, ontdek veel over mezelf, en ben er toch elke keer pijnlijk bewust van dat het zomaar ineens allemaal afgelopen kan zijn. Er hoeft maar een foute wissel plaats te vinden, een ongeuite irritatie die ik niet kwijt kan – en de vogel is gevlogen. Zo ziet mijn sociale leven eruit, als ik het al zo kan noemen. Mensen komen, mensen gaan – ik kom, en ik ga. Ik kan de mensen niks verwijten, ik kan mezelf niks verwijten, het is zoals het is en het gaat zoals het gaat…

Trainen kan ik mijn hond zelf ook wel, dat werkt ook veel beter zoals ik eerder al eens zei. Maarja, het blijft ook een dilemma: Ik kan best gemakkelijk zonder mensen, maar met is het wel leuker – al is het ook moeilijker en gecompliceerder… Ik vind dat een mens een sociaal leven nodig heeft en onder de mensen moet komen… Tegelijkertijd weet ik – kijkend naar mijn diagnose – dat ik misschien beter mijn verwachtingen kan bijstellen en kijken wat kàn! Dat is moeilijk, omdat ik niet weet waar mijn grenzen liggen: Wat is goed, en wat is teveel? Doen of laten, de balans leren vinden… Dat is dat proces waar ik nu inzit: Ik weet nu wat er scheelt, ik moet nu nog ontdekken wat dat inhoudt, en dáár komt dus dat vervolg stuk voor. Een reïntegratiebureau gespecialiseerd in mensen met psychische beperkingen en een team gespecialiseerd in bijzondere vormen van atypisch autisme… Hopelijk komen zij met handvatten, ideeën en een stuk uitleg waar ik in de praktijk ook echt iets mee kan… Iets beters dan: “mik er maar een pilletje in daar word je rustig van” – haha misschien moet ik me maar laten castreren – schijnt voor reutjes wel te helpen hahaha…

Maargoed… Dat dus!

Het was in ieder geval leuk, fijn en goed vandaag😉 lol

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s