Praatziek, blij en druk – manisch?

Bella BallaBalla

Vandaag ben ik weer eens ouderwets losgegaan in mijn gekkigheid en praatziekte! Overal op ingaan en overal de humor wel van inzien, opgaand in de rare beelden die zich in mijn hoofd vormen door de vreemde zinnen die mensen soms schrijven. Compleet geïnspireerd, huppelend, dansend en dwarrelend tussen al die gedachten die de mijne niet zijn… Heerlijk!!!

Tegelijkertijd is het een teken van de ultieme overprikkeling, het compleet loslaten van de eigen bodem en letterlijk met alle winden meewaaien. Alle nuances, alle tekenen van balans of enige middenlijn zijn weg – het hobbelt maar door van het ene in het andere avontuur. Vloeiend, natuurlijk, zwemmend als een vis in het water… Geweldig mooi, maar toch eigenlijk veel te intens – veel teveel indrukken, teveel enthousiasme de hele dag door.

Het grappige is dat als ik mijn facebook herinneringen bekijk van deze dagen, dat het toen precies hetzelfde was! Mijn theorie dat er een hormonaal proces aan de gang is dat is gekoppeld aan de tijd van het jaar, en waarschijnlijk ook aan de tijd van de maand lijkt steeds meer te kloppen. Euforisch zou ik mijn staat van zijn kunnen noemen. Manisch zou een psycholoog zeggen. Ik ben me er wel bewust van, de tabletjes die in mijn keukenkastje liggen (Carbamazepine) herinneren mij daar aan.

blij

Het is voor het eerst sinds vorige zomer dat ik weer terug begin te denken aan de medicatie als ik merk hoe enorm ik loop te stralen. Ik heb echt de dikste lol met mezelf, en de mensen om me heen voelen het ook aan en komen als vliegen op de stront af. Ik voel me kiplekker en blij, zonder echte aanleiding. Ik lig op de bank te gniffelen en hardop te lachen met de telefoon in de hand, en vind het weer echt leuk om mensen op te zoeken en nieuwe contacten te leggen. Dat doe ik dan ook veelvuldig… Misschien een beetje té veelvuldig – zo veelvuldig dat ik mezelf straks weer compleet voorbij ren, en straks weer alles aftrap omdat ik het allemaal helemaal niet geregeld krijg…

Een fase van het op zoek gaan naar prikkels, het herinnert me aan mijn psychologisch onderzoeksrapport. Eerder gebeurde het allemaal onbewust, al die processen voltrokken zich – en ik wist van niks. Nu maak ik het voor het eerst bewust mee, ik zie het gebeuren – ik weet dat ik op een bepaald moment aan de rem moet trekken, maar tegelijkertijd weet ik nog niet echt hoe of wanneer en bij wie of wat.

Ik moet keuzes maken, dat is duidelijk. Nu kan ik nog sturen en proberen het overzicht te houden, maar ik weet dat het onmogelijk is als je in een fase zit waarin je alles leuk vindt. Ik heb vorige week al een juiste keuze gemaakt door NIET naar Limburg toe te gaan met de carnaval, omdat ik dit moment al voelde aankomen. Het is ontzettend tegenstrijdig om juist als je het gevoel hebt de wereld aan te kunnen pas op de plaats te maken.

Mijn doel is balans bereiken en vast te houden. Enige mate van stabiliteit en proberen te investeren in lange termijnzaken in plaats van quick fixes en sugar rushes. Al die kleine sporadische contacten die erkenning geven werken als kleine brokjes chocolade die voor een korte periode een zaligmakend gevoel geven. Het doodsimpele gevoel van erkenning: “Jij bent jij, en ik vind jouw leuk zoals je bent” – dat alleen al is genoeg om dat geluksgevoel te ervaren. Een stukje acceptatie, waardering, tolerantie, dat gevoel van eigenheid en persoonlijke vrijheid.

push the limits

De drang naar het gevoel van jezelf te kunnen zijn – daar is op zich niks mis mee. Wat ik nu wel al merk is dat zo gauw dat proces in werking gaat, dat je automatisch jezelf ook duidelijker gaat profileren. Je krijgt een stukje vrijheid, en op de een of andere manier ga je dat verkennen en uitbreiden – de grenzen opzoeken! Kijk en dan wordt het stilaan een probleem! Want over het algemeen leef ik een vrij gestructureerd en gedisciplineerd leven binnen duidelijke kaders. Die kaders en structuur heb ik zelf aangebracht omdat ik weet dat ik die duidelijkheid gewoon nodig heb om goed te kunnen functioneren. Ik moet een plan hebben voor de dag, dat is geen vaststaand vooropgezet plan, maar gelijk ‘s morgensvroeg weet ik al wat ik allemaal wil doen op een dag.

Zo gauw ik in die manische periode kom, zoals nu – dan ga ik daar zelf in rommelen! Dan komt mijn impulsiviteit naar boven: Dan wil ik actie! Beweging, en dans en verandering en avontuur, nieuwe ervaringen, levensvreugde delen. Het enige jammere is dat ik daarin doorschiet, ik heb geen natuurlijke remmingen… Ik blijf maar doorgaan en doorgaan totdat ik helemaal op ben! En dat hou ik op zich altijd best lang vol, een maand of drie toch zeker wel – en dan is het vaatje weer even leeg…

Ik word manisch, maar dan zonder de depressiviteit, dus dat scheelt! Als ik uitgestuiterd ben, ben ik weer een poosje mensen-moe. Dan breek ik al die aangewaaide en verzamelde contacten van die vrolijke bruisende periode weer af – want dan zie ik weer dat ze eigenlijk helemaal geen echte toegevoegde waarde hebben, anders dan louter vermaak en tijdverdrijf. Ik pak dan gewoon mijn oude structuurtjes weer op, plan hier en daar wat nieuwe positieve gewoontes ertussen en verbeter de kwaliteit van leven weer een beetje.

Het jammere van het weer rustiger worden is de kater die het oplevert. Net zo snel als zo een periode kan beginnen, of die periode nu getriggerd wordt door het lengen van de dagen, een hormonale cyclus, een sociale overprikkeling of een combinatie van factoren – zo snel kan het ook alweer klaar zijn. Het rottige van zo’n manie – ik noem het wel zo, maar weet niet of het dat echt is – is dat je super reactief wordt. Zoals ik al eerder zei wordt het manifesteren en profileren van de eigen persoonlijkheid extremer, en daarmee dus ook het reageren en inschattingsvermogen. Alles piekt in zo’n periode… Kleine irritaties zijn grote irritaties, kleine gevoelens van waardering zijn grote gevoelens van waardering, kleine conflicten zijn grote conflicten.

Uiteindelijk kom je in een fase waar je zo extrovert bezig bent dat je mensen op de tenen trapt, en waar zij terecht op reageren. Overreageren kan hele nare gevolgen hebben. Ikzelf vind dat één van de moeilijkste dingen om mee om te gaan: Het weten dat ik overgereageerd heb, en van daaruit de weg weer terug vinden naar de neutrale stand in contacten. Zoals het nu meestal gaat raak ik mega enthousiast, zo enthousiast dat ik dus mezelf voorbij ga en daarbij ook de ander uit het oog verlies… Daar ontstaat een conflict uit overprikkeling – dus eigenlijk een reactie vanuit een vertroebelde visie, want eigenlijk ben ik dan meer in een roes… En achteraf voel ik mij daar zo schuldig en klote over, en schaam ik me daarvoor dat ik maar besluit dat het beter is zo… Want ik weet me geen raad hoe mijn gedrag goed te praten. Ik ben dan te ver doorgeschoten, wat 9 van de 10 keer simpelweg betekent dat ik mij ergens onbewust aan heb geïrriteerd en miskend voel en beledigd wegloop…

overreacting

Het overprikkeld raken is voor een buitenstaander eigenlijk helemaal niet zo duidelijk te zien. Zo gauw het me teveel wordt, ga ik weg – keer ik me af. De meeste mensen weten helemaal niet wat er gebeurd is, of dat er überhaupt iets gebeurd is. In de ogen van de ander ben ik gewoon ineens opgestaan en weggegaan, en niet eens met veel kabaal of tumult. Voor mijzelf gebeurt er op dat moment intern enorm veel – het is onweer, storm en kortsluiting in een… Ik kan dan helemaal niks meer – behalve dan weglopen, terugtrekken, mijn gefrustreerde gedachten de vrije loop laten en proberen mee te werken aan het proces om mijn emmertje zo snel mogelijk weer leeg te krijgen…

Het is gewoon een feit dat ik altijd prikkels zal opzoeken, want ik heb uiteindelijk altijd weer die behoefte aan sociale contacten na een periode van terugtrekking… Die emmer raakt dus altijd wel weer vol. Vandaar dat ik door middel van discipline mijzelf in de hand probeer te houden. Mijn instrumenten, mijn schrijven, mijn sporten en bewegen, mijn tijd voor mezelf nemen – dat zijn allemaal methodes die ik toepas om te zorgen dat ik de omgang met de wereld een beetje geregeld krijg. Het is allemaal expressie, allemaal vormen van ontladen en opladen – allemaal manieren om de indrukken op een natuurlijke manier te kunnen verwerken en de tijd nemen om te reflecteren. Eigenlijk heb ik daar een dagtaak aan, en zou ik zoals je hierboven gelezen hebt, nóg gedisciplineerder en bewuster moeten leven. Mensen zien die strijd en toewijding niet. Ze begrijpen niet wat het inhoudt om heel gevoelig te zijn en helemaal open te staan, wat communicatie dan eigenlijk met een mens doet.

overstimulated

Het gaat dan niet van persoon tot persoon, want energieën daar wen je wel aan. Het is vooral als het complexer wordt: meerdere mensen, meerdere invloeden, verschillende energieën, dus ook meer onverwachte prikkels. Van nature wil ik conflictmijdend zijn, dus ik zal nooit zelf op zoek gaan naar conflict, tegelijkertijd kan ik heel slecht tegen sommige mensen. Er zijn mensen die zeggen of doen helemaal niks verkeerd, maar al van af een afstand gaan de haren in mijn nek overeind staan… Ik kan daar niks aan doen – ik probeer dat dan ook te vermijden, maar je kunt er niet altijd onderuit, want dat is het nadeel van groepsdynamiek. Rode energie is het dikst en het meest basaal van aard, dus die pik ik het snelste op, maar je begrijpt wel dat ook al die subtielere invloeden van mensen op mijn systeempje doorwerken… Dat vind ikzelf allemaal helemaal niet erg, want dat is normaal – maar…. Ik moet er wel harder dan een ander voor aan het werk om het weer kwijt te komen.

Al dat heen en weer gehannes tussen energieën in die periodes waar ik alles leuk lief en blij vind, is dus stiekem helemaal niet goed voor me. Het is een mechanisme dat zich tegen mezelf keert. Ik draai mezelf op, en als die energie dan ook daadwerkelijk helemaal opgebouwd is, drink ik het keteltje tot de laatste drup leeg… Dus ik moet die energie leren beteugelen! Ik moet er wat anders mee dan maar gewoon overal contactjes leggen… Maar wat?

FindingBalance

Tijd zal het leren… Ik spreek bij deze met mezelf af om me niet te laten afleiden door teveel nieuwe mensen die instinctief aanvoelen dat ik weer aan het pieken ben… Ik wil meer investeren in de mensen die ik al heb, en kijken hoe zij erover denken en hoe daarmee om te gaan. Het eindeloze opnieuw beginnen, en elk jaar weer nieuwe dingen starten met nieuwe projecten en ideeën en mensen – tja, het heeft ook iets leuks. Ik ben nu eenmaal een gepassioneerd mens die barst van de ideeën en creativiteit… Maar ik ben nog een ongeleid projectiel – ik moet een duidelijke richting vinden en koers zetten, zodat ik ook echt wat opbouw in plaats van constant in rondjes en spiralen te blijven rennen. Ik leer wel elk jaar bij door ervaring, maar in principe moet dat veel efficiënter en effectiever kunnen…

Ik heb de wil, de discipline, de passie, maar nog niet de know-how… Maar nog steeds ben ik ervan overtuigd dat als ik mijn plekje gevonden heb, en een manier om mezelf in het gareel te houden – dat ik met kop en schouders boven anderen uitstijg en mijn manifestaties de mensen zullen verrassen! Ik ben zoveel meer dan wat er nu uit kan… Daarom blijf ik bezig met het scheppen van een omgeving waarin ik volledig tot mijn recht en wasdom kan komen :)… Ik ben niet gek, de wereld heeft gewoon nog geen plekje voor mij gereserveerd, dus dat moet ik dan zelf maar maken! Dat plekje zal niet alleen voor mij zijn, maar ook voor al die mensen net als mij: Mensen die in een nieuwe wereld leven met een verouderd systeem… Het is mijn verantwoordelijkheid om binnen het oude systeem ruimte te creëren voor de nieuwe manier van zijn: Een combinatie van hoog gevoeligheid en intelligentie. Wij horen niet thuis bij een therapeut, wij hebben recht op de juiste begeleiding om bewust te worden van wie we zijn en leren begrijpen en inzicht krijgen welke manier van leven en leren het best bij ons past om ons aangeboren potentieel zo goed mogelijk tot uiting te brengen… Ja, we zijn anders… Maar nee, we hebben geen medicijnen of therapie nodig! We hebben een erkende plek in de wereld nodig waarin we kunnen leven en werken – het zal dan ook mijn levenswerk worden om dat duidelijk te maken.

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s