Sociale contacten – het blijft een strijd

hoogsensitief

Een paar dagen terug schreef ik nog een heel stuk over de liefde. Ik was door liefde geïnspireerd en kom het mooi projecteren. Ik hou nog steeds van de liefde, maar eet ook dat het soort liefde wat ik bedoel niet persoon-gerelateerd is. Het willen houden van en van gehouden worden – de behoefte tot delen en verbondenheid bleek anders van aard dan ik verwachtte.

Ik hoopte dat het persoonsgebonden zou zijn. Gekoppeld aan één specifiek persoon die dat gevoel losmaakt of oproept, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Dat is niet erg. Ik vind eigenlijk alles wel goed hoe de dingen zijn, zolang ik daar maar eerlijk mee omga. Mijn emoties zijn echt, het gevoel, de inspiratie, de gedachte, de voorstellingen en beelden, associaties die het oproept. De behoefte, de drang het streven en ideaal zijn ook echt. Alleen het doelgerichte niet.

Hetgeen ik najaag is iets algemeens, iets alledaags en heel voor de hand liggends. Een soort basisgevoel, iets heel natuurlijks en niet heel ingewikkeld. In principe zou dat eigenlijk met iedereen gedeeld kunnen worden die de wil heeft en daarvoor openstaat. De bewuste keuze van het niet alleen willen zijn, een bewuste keuze voor samen. Niet samen leven, maar wel aan elkaar gekoppeld raken, die vanzelfsprekendheid in het regelmatig contact.

Tegelijkertijd stopt mijn communicatie vrij snel zo gauw zo’n contact daadwerkelijk tot stand komt. Ik mijd het, ik kom dan in het onzekere gebied. Het gebied waar ik niet weet of ik wel goed genoeg ben, het gebied waar ik bevestiging nodig heb, zoek en vraag. Onzekerheid, frustratie en mezelf nog niet kunnen accepteren.

selfacceptance

Ik weeg en meet de ander niet, ik weeg mezelf. Ik test mezelf, en kom dan tot de conclusie dat ik dit helemaal niet moet willen. Ik moet helemaal geen contact willen zoeken, want dan wordt het alleen maar weer ingewikkeld. Dan kom ik weer tot de ontdekking dat ik dingen anders zie, anders beleef, anders ervaar – dat mijn hele manier van omgaan met anderen anders is.

Nu begin ik langzaamaan te merken dat ik het contact zoeken maar op voorbaat al laat, met in het achterhoofd dat het toch wel weer doodloopt. Ik moet me maar tevreden stellen met de simpelere contactvormen, aangezien ik zelfs daar vaak mijn handen nog vol aan heb.Tegelijkertijd weet ik dat ik mezelf niet toesta om minderwaardig over mezelf te denken, dus die fases van “laat ook maar” zijn altijd maar heel kort.

Ik ontwijk alleen de situatie, niet het proces. Het ligt ook aan de termen die ik kies, die dan de beelden en associaties in mijn hoofd creëren. Relatie klinkt bijvoorbeeld gelijk te zwaar, te diep, te beladen. Dan heb ik gelijk de koppeling met mijn diepere gevoelsleven, en maak ik het mezelf gelijk moeilijk. Het woord vriendschap heeft die lading niet, dat geeft juist lucht en vrijheid, en ineens maakt het dan niet meer uit dat ik een beetje gek ben – en neem gelijk de ruimte om heel kleurrijk optimistisch en positief mijn hele belevingswereld als een echte expressionist de hele ruimte vol te schilderen.

Vreemd dat de relatie de diepte en zwaarte zou krijgen en de vrienden het vrolijke en luchtige creatieve deel ervan. Het is omdat de relatie die extreme eenwording vertegenwoordigd: Echt alles delen… Tegelijkertijd roept het woord relatie ook de associatie op van alle relaties die fout gelopen zijn. Of dat nou relaties met collega’s, vrienden, kennissen, liefdes, familie of wat dan ook zijn… Op de een of andere manier zit in mijn hoofd het woord moeilijk gekoppeld aan het woord relaties. Vooral dan de vaak onverklaarbare strijd die ontstaat.

Beelden van onterechte onveiligheid. Beelden waar me verteld wordt dat alles goed is, er niets aan de hand is en ik niet weg hoef. De onweerstaanbare neiging om te vertrekken, om me terug te trekken omdat het allemaal te dichtbij komt, het me allemaal teveel wordt. Herinneringen aan momenten van pure wanhoop, waar ik door het bos loop in strijd met mezelf:”Ik kan niet blijven, ik wil niet gaan”, waar ik vervolgens mezelf dwing om te blijven, maar uiteindelijk wilskracht niet sterker is dan die drang naar rust en ruimte. Behoefte om terug te trekken, behoefte aan helderheid, behoefte aan frisheid en ruimte, behoefte aan een ruimte zonder prikkels en echte tijd voor mezelf.

overprikkeling

Gevoeligheid is kut… Mensen beseffen maar half hoe groot die invloed van overprikkeling kan zijn. Ikzelf vergeet heel vaak hoe gevoelig ik ben, en wat voor een impact de invloeden van de dag op mijn gemoedstoestand hebben. Ik denk ook dat daar de schoen wringt.

Het niet hebben van een filter noemen ze het. Alles komt direct binnen, en ik reageer overal op. Anderen rondom mij beseffen inmiddels beter wat het inhoudt dan ikzelf. Ik ben nog steeds heel vaak compleet onbewust van mezelf en doe maar wat. Daardoor gaat het waarschijnlijk ook heel gemakkelijk mis.

Impulsiviteit, spontaniteit, creativiteit en een onuitputbare drive maken mij natuurlijk wel ook tot wie ik ben. De meeste mensen zeggen ook hardop:”Het is toch helemaal niet erg dat je gevoelig bent”. Nee, dat is het op zich ook niet, maar wel als je je dan gedraagt als een olifant in een porselijnkast. De meeste gevoelige mensen zijn ook voorzichtig, aftastend, doen dingen met beleid, zijn verfijnder… Ik niet haha… Dus tja, een gevoelig mannetje in een lomp karakter, dat geeft wel eens wat lastige situaties…

Ook het niet doorsnee zijn, niet voldoen aan de algemene verwachtingen van de maatschappij, maakt dat ik toch een beetje dialoog-mijdend ben geworden. Het hele “afgekeurd” verhaal is natuurlijk nog vrij vers – en één van de standaardvragen als je iemand tegenkomt is:”Waar werk je?”, en daarna “oh, waarom dan?” – gevolgd door “ja maar daar word je toch niet zomaar voor afgekeurd”… Dus tja… Ik heb op zich ego zat, daar ligt het niet aan. Praten kan ik ook wel. Maar iemand die de standaard gewend is, met bijbehorende verwachtingen introduceren aan het idee dat ze bij mij alle verwachtingen moeten laten varen, en maar gewoon moeten zien waar de natuurlijke flow naartoe leidt… Tja…

Het begint er ook meer op te lijken dat het niet echt een probleem is, maar eerder een geval van schaarste. Ik ben inderdaad niet doorsnee, en inderdaad zullen mensen die op zoek zijn naar doorsnee bij mij niet vinden wat ze zoeken. Als je standaard wilt, dan ga maar naar Jan op de hoek! Dat is juist ook de reden waarom ik het hele date en relatiegebeuren maar ben gaan relativeren. Voor mijzelf is een standaardvrouw ook niet leuk. Ik kan daar vrij weinig mee… Het mist een extra laag, een extra dynamiek. Juist dat stukje extra – dat wat de meeste mensen als een leuke bijkomstigheid zien – de diepte, de passie, het gevoelige – dát is bij mij juist de essentie.

connectiondesperate

Alledaagse dingen doen is hartstikke leuk, maar bij mij is het veel belangrijker dat de persoon past. Ik ben daar afhankelijk van, want als die energie niet matcht dan ben ik gelijk weg. En dat is denk ik wat telkens gebeurt: Ik ontmoet nieuwe mensen waarvan je realistisch bekeken zou kunnen zeggen: “Nou, dat is toch hartstikkele leuk voormekaar zo!” – mensen met zelfde interesses of hobbies en zelfde ideeën, maar dan toch blijf ik op een gegeven moment weg…. Waar ik dan uiteraard achteraf weer van baal, want dan heb ik het “zie-je-nu-wel het lukt toch niet” effect weer voor elkaar gespeeld.

Het is allemaal een beetje teleurstellend, zonder dat ik nog oprechte teleurstelling kan voelen omdat de voorspelbaarheidsfactor zo hoog is. Ik treur er dus ook niet meer om. Ik vind het natuurlijk wel jammer als die hele cyclus zich weer voor mijn ogen voltrekt, maar dat schijnt nou eenmaal zo te gaan. Uiteraard wil ik die cirkel graag doorbreken, maar aangezien er niks echt verandert, is het natuurlijk heel vreemd om dan wel ineens verandering te verwachten. Ik geloof wel nog steeds in een eureka-moment. Ik heb het idee dat mijn routine gedrag helemaal niet nodig is, maar dat ik gewoon de juiste persoon nog niet ben tegengekomen die me kan helpen om dit soort voorspelbare situaties te voorkomen. Ik heb de oplossing niet, want ik mis het perspectief – je kan de balk in je eigen oog niet zien als hij er al vanaf je geboorte in zit. Dat is ook de reden waarom ik al sinds mijn puberteit vrij regelmatig en reflecterend schrijf. Het is de hoop op begrip.

Vanaf mijn 15e schrijf ik al over hoe ik in de knoop zit, over mijn gevoeligheid, over het anders willen maar niet kunnen, over problemen met relaties en conflicten in de communicatie, over hoe elke keer alles ongewild misgaat terwijl ik het altijd goed bedoel. Over het weg moeten, het willen blijven, de onzin inzien van het weggaan maar het niet anders kunnen. Over het spreken van een andere taal die door anderen niet begrepen wordt, terwijl ik mijzelf juist als een tolk zie. Over mijn gevoeligheid en liefde voor de mens, maar hoe anderen mij als egoïst zien…

vicious circle

Het is allemaal niet nieuw, en ik ga ook niet net doen alsof het nieuws is. Ik ben nog precies wie ik was. Nog steeds vecht ik voor mijn bestaansrecht, nog steeds moet ik mezelf verdedigen, en nog steeds begrijp ik niet wat er mis is aan eerlijkheid en openheid en oprechte verbindingen tussen mensen. Nog steeds ben ik op zoek naar mijn eigen volk, mijn eigen mensen waar ik eigen ben, waar mijn zijn vanzelfsprekend is. Nog steeds klopt de wereld niet zoals hij had moeten zijn.

Het is dus geen wonder dat ik geen voldoening haal uit oppervlakkige vriendschappen en simpele activiteiten. Het is ook geen wonder dat ik er wel aan mee doe, want ik ben toch een mens en heb mijn sociale behoeften. Maar nee, nog steeds neem ik geen genoegen met minder, nog steeds kan ik onmogelijk mezelf verloochenen. Nog steeds kan ik niks anders dan mezelf zijn en het leven leiden zoals het voor me bedoeld is.

Het verschil is dat men dat na vierendertig jaar zwart op wit heeft staan dat het echt zo is en dat ik of iemand anders daar helemaal niks aan kan doen!

Nu rest de vraag: “Ja, maar wat dan nu?”… Ik heb mijn levenlang gevochten, schijnbaar de strijd om erkenning eindelijk gewonnen, ook nog niet eens opzettelijk… Ik had zelf deze uitkomsten niet verwacht, anders was ik er wel omheen gelopen haha… De kogel is in ieder geval door de kerk, en mijn leven moet zich nu gaan vormen naar de nieuw verworven kennis…

Onzekerheid is niet vreemd in nieuwe situaties. Ik ben iemand die alles doorleeft, ik geloof niet in wegstoppen of overheenstappen. Totdat ik mijn natuurlijke zelfvertrouwen terugheb, de onzekerheid weg is, blijf ik het benoemen. Ik ben namelijk helemaal niet onzeker van nature, het past me niet, ik heb er niks mee.

Sommige mensen zouden het faalangst proberen te noemen, maar het is geen faalangst, want ik stap overal gewoon in.. Het feit dat het elke keer misgaat, is geen “gevoel” dus ook geen angst, maar gewoon een waarneming. Het is gewoon zo dat sociale situaties voor problemen kunnen zorgen door overprikkeling.

Maarja… Ik ben toch best extrovert (outgoing) van nature… Best spontaan en energiek en hou op zich ook wel van een feestje haha… Dat klinkt dan zo tegenstrijdig… Ja, dat is het ook! Vandaar dus ook mijn innerlijk geworstel: Proberend een balans te vinden tussen ruimte, rust en helderheid aan de ene kant, en gezelligheid, geborgenheid en samenzijn aan de andere kant. Dat kan allemaal best wel, maar dat lukt alleen als ikzelf helemaal eerlijk en open ben over waar ik sta en hoe de situatie in elkaar zit.

Zodoende!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s