De liefde liefhebben

universal love

Het houden van, het willen delen, het kunnen geven, het samengevoel willen hebben. Het kunnen praten, het kunnen lachen, het kunnen huilen – het ongegeneerd mens mogen zijn bij elkaar. Het willen begrijpen, het helpen vergeten, het samen beleven, het herinneren, het plagen en het uitdagen. Het weten, het voelen, het zien en het horen hoe het met de ander gaat ook al zijn er geen woorden.

Verbondenheid in eerlijkheid, vertrouwen, geborgen- en veiligheid. Het knusse veilige hol, de gedeelde grot van de heilige ruimte die ontstaat wanneer er gekozen wordt om elkaar toe te laten en te laten zijn.

De angst, de twijfel, de onzekerheid over de motieven. De argwaan, de schuwheid, de schaamte, de verlegenheid, het niet geloven van de intenties…

De vrouw van nu, bang om van gehouden te worden – bang voor de man van nu die geobsedeerd is door de consumptiemaatschappij… De norm van nu, die het schijnbaar nodig maakt om zo bang en argwanend voor iets te zijn dat het mooiste is wat de mens kan overkomen.

Daar sta ik dan tussenin, in een wereld van waarden en normen die de mijne niet zijn. Het hele sociale leven die als maatschappij gedragen wordt, in een maatschappij waar ik buiten sta… Buiten sta door een beperking die ik zelf als een verrijking zie… Een verrijking omdat ik niet beïnvloed ben of wordt door de perceptie die afgegeven wordt door de groep. Ik leef niet in de groepsgeest, ik mis het niet en ik verlang er niet naar… Waar ik wel naar verlang is liefde en al het bovenstaande wat daarbij hoort – en daarbij wil ik niet in de weg gestaan worden door wat daar allemaal onder staat.

Liefde kan een keuze zijn, ik kies voor liefde – omdat liefde schoonheid geeft, liefde geeft ruimte, liefde geeft kleur, liefde geeft dynamiek, liefde is leven. Liefde doet ook pijn. Leven doet pijn. Ik voel die pijn ook nu, de pijn van de liefde zien, de liefde voelen, en tegelijkertijd zien dat die ander gevangen en opgesloten zit in die cirkel van angst en onvertrouwen. Toch is de liefde voelen al de essentie – ik hoef de liefde niet te krijgen, ik hoef de liefde niet te hebben, ik wil de liefde ook niet begrijpen – maar ik voel de liefde wel.

De liefde en de pijn van het zijn… De gouden eerlijkheid, het bloot kunnen geven – de genadeloze kwetsbaarheid: steek me maar, het maakt niet uit, ik laat het toch zien, het moet er uit… het moet geuit… Iets van mij ziet iets in jouw, een herkenning, een herinnering, een perfect samenvallen.

Zoiets hoeft niet wederzijds te zijn, daar hoeft verder ook helemaal niets mee te gebeuren, maar het gebeuren op zich is het ervaren al waard. Het voelen, het zijn, het weten. De inspiratie die het geeft, de associaties en gedachten die het oproept, de daden waartoe het leidt.

Liefde is iets om te geven, het is geen bezit. Liefde is een reflectie, een weerspiegeling van het mooi binnen jezelf in de ander. Het is een resonantie, een trilling die versterkt wordt door een gelijksoortige trilling, en dan wordt energie dikker… Dan wordt het kleur en klank en hoe dikker die energie wordt, hoe meer het zich kan manifesteren, hoe meer we het gaan begeren…

Ik hou van jouw, niet omdat ik er voor kies – niet omdat het me uitkomt, niet om maar iets te doen te hebben… Ik hou van jouw omdat het zo is… Ik kan van je houden omdat ik de liefde koester… Ik hou van de liefde…

Mijn liefde die kan ik overal wel in kwijt, in mijn schrijven, in mijn spreken, in mijn muziek, in mijn gedachten, in mijn fascinatie voor de natuur, in mijn kinderen, mijn hond, eigenlijk overal in. Mijn leven bestaat uit het zoveel mogelijk koesteren van liefde, het verzamelen van dingen en bezighouden met de dingen waarvan ik hou. Door dat te doen, train ik mijn liefde – mijn liefde wordt sterker, je went ook aan liefde, dus zoek je het ook op. Liefde is een gezonde verslaving, het voelt goed.

Dit is geen liefdesverklaring aan jouw, dit is een liefdesverklaring aan de liefde. Liefde is een keuze. Ik kies ervoor om liefde te praktiseren – mijn leven moet zoveel mogelijk om liefde draaien… want in liefde gedij ik goed.

Mijn liefde is alleen niet onvoorwaardelijk, zoals velen dat vaak wel zeggen. Als liefde niet beantwoord wordt, dan ga ik verder… Liefde is niet aan één persoon verbonden, liefde is een trilling waar je open voor kunt staan of voor af kunt sluiten. Ik heb het nodig dat als ik iemand liefheb dat die liefde beantwoord wordt… Het enige wat daarvoor nodig is, is het kunnen toegeven aan liefde…

Niet elke liefde hoeft een verliefdheid te zijn of worden… Ik denk dat houden van en liefde er gewoon zijn, en dat je bij verliefd worden toch een keuze hebt. Ik zou verliefd kunnen worden, maar ik heb er vanavond bewust voor gekozen om dat niet te laten gebeuren…

Liefde is kwetsbaarheid, en hoewel ik die kwetsbaarheid voor een heel groot deel geef, door heel open te zijn, blijft toch een deel achter – wat ook logisch is als je weet dat de ander niet op dezelfde frequentie zit…

Het is ook meer de geborgenheid, het elkaar aandacht geven, de veilige grot gedachte in het samenzijn waar ik de behoefte aan heb. Het begrepen worden, het natuurlijke en eigene. Het gevoel dat er altijd iemand is om te delen, het echt samen zijn, samen kunnen doen en een leven waar de ander een natuurlijke en vanzelfsprekende plek heeft.

Maargoed, voor mij is zo’n band vrij simpel en duidelijk… Ik weet wel wat ik voor ogen heb o ik besef dat ik een sociaal wezen ben dat meer nodig heeft dan een simpele groet van een groenteboer. Ik heb meer diepte nodig in mijn leven, intensere en hechtere banden. Hoe of wat en met wie maakt me niet eens zo heel gek veel uit. Maar die behoefte is er…

Liefde maakt je daar bewust van. Liefde laat je dat zien. Liefde verteld zonder woorden: je hebt iemand nodig, ook al vind je normaalgesproken van niet – je voelt dat het fijner is, dat het beter is, dat het mooier is als er een ander zou zijn.

Ik denk dat dat een veel belangrijkere boodschap is, dan de doodeenvoudige aanwezigheid van die persoon. Natuurlijk zou het leuk zijn als… Maar het idee, de gedachte, het concept gaat zoveel dieper. Ik weet dat ik me niet hoef te verbergen… Ik heb het gevoel dat ik juist helemaal open MOET zijn, uit eerlijkheid en respect naar de ander toe..

Ik weet dat ik niet de doorsnee ben, in hoeverre ik verschil van de ander weet ik natuurlijk niet… Maar ik heb al zo vaak te horen gekregen dat ik intens en heftig ben, dat ik het gevoel heb dat mensen moeten weten waar ze aan beginnen… Dat recht hebben ze. Ik heb het recht op iemand die ervan kan houden en mee om kan gaan.

Ik zie mijn gevoeligheid als kracht en als iets moois. Ik zie mijn eerlijkheid, ongeremdheid en openheid als iets moois… Niet als een beperking, niet als iets wat teveel is… Ik accepteer mezelf hoe ik ben, en weet waarom ik doe wat ik doe, en waar het vandaan komt. Het is allemaal uit goedheid en liefde, en heel veel gevoel.

Ik ben niet voor iedereen, en niet iedereen is voor mij… Mijn liefde die praktiseer ik al in de kunsten die ik doe… Het enige wat ik wil, is vooruit. Ik wil verder, ik wil doorgroeien en doorontwikkelen. Voor mij is naastenliefde of liefde voor de ander een toevoeging en een uitbreiding van mijn repertoire. Het is geen noodzaak, het is niet dat ik een gebrek aan iets heb… Maar ik weet dat het allemaal nog leuker is als het er wel bijkomt. Net zoals ik een puppy aangeschaft heb – die had ik niet nodig… Ik vind dat gewoon leuk en lief, en aardig – ik kan er mee knuffelen en spelen en wandelen – Zó hoort het ook te zijn met mensen die je in je leven toelaat omdat je van ze houdt: Het moet het leven leuker maken!

Ik ben daar schijnbaar aan toe… Anderen toelaten in mijn leven en er ook nog de lol van in zien… Ik ben nu 3,5 jaar alleen – ik heb eerlijk gezegd de behoefte aan anderen niet gehad… Ik vond het wel prima zo… Ik had de handen vol aan mezelf en de situatie, daar kon echt niemand anders bij…

Nu heb ik huisje, boompje, beestje, qua werk en onderzoeken ben ik al heel veel wijzer, inkomsten zijn stabiel – alles is redelijk geregeld… Dus er is ruimte… Eerst kwam de puppy, die doet het goed en is fijn gewend… Ik heb mijn muziek, mijn schrijven en wandelen er nog bij, de kinderen… Alles heeft zijn plekje – Maar ‘savonds zit ik uiteindelijk alleen op de bank.

En elfs daar amuseer ik me met appjes en films en documentaires – die vier uurtjes rust van 8 tot 12 heb ik op zich ook wel verdiend na een hele dag bezig zijn… Toch zijn dat net de uurtjes dat ik contact ga zoeken… Mensjes swipen… Ik vind dat zo’n doelloze bezigheid… respectloos en ontzettend oppervlakkig ook.. Op zoek naar contact, een tikkeltje persoonlijke aandacht…

Ik vind dat triest gedrag en een beetje jammer – maar zoals vandaag iemand zei: dat is de moderne wereld… Iedereen doet het. Ik investeer liever in echte dingen, echte mensen waarvan ik hoop dat ze de moeite waard zijn. 100.000 Afleidingen van kleine oppervlakkige gesprekjes tot soms zelfs vrij diepe – maar uiteindelijk weet je toch dat je daar nooit voor zult gaan… Dat is de vluchtigheid van de tijd. We zijn afgeleid, de één gaat en de ander komt in de plaats… Ik wil dat niet.

En doordat we dan zo “verwend” zijn – doordat we gewend zijn om direct antwoord te krijgen, zijn we dan weer veel te snel beledigd of afgeleid als dat eens niet zo is… Als ik erover nadenk is het triest hoe we de interesse van iemand koppelen aan hoe snel iemand reageert. We zijn geconditioneerd op snelheid – en wat dan als iemand dat toevallig even niet is?

Hoeveel mensen zouden me echt hebben willen leren kennen, maar hebben nooit de kans gekregen, simpelweg omdat ik het geduld er niet voor had… Best lullig… Maar ook waar. Ik heb dan ook weer de neiging om me te verdedigen omdat ik weet dat ik een snelle schakelaar ben, en vaak wat drukker dan een ander – dus dat ik dan ook maar iemand nodig heb die dat kan bijbenen…

In werkelijkheid is natuurlijk het tegenovergestelde waar… In een ideale situatie kom ik iemand tegen die me kan laten stilstaan en aan de rem trekt… Juist om ervoor te zorgen dat ik mezelf niet telkens voorbij raas… In werkelijkheid moet ik inzien dat misschien mijn hart en intenties wel op de goeie plek zitten – maar dat ik over het algemeen toch behoorlijk overreageer…

Dat is de stille kracht… Ook weer de stille kracht van de liefde… Want ik denk weer aan die persoon, en omdat ik om die persoon geef, geef ik haar die ruimte… Ik moet haar wel verdedigen want ik hou van d’r… Ik kan niet te hard schrijven want ik wil haar niet kwetsen… Zij ís mijn rem… Ongeacht of zij mij waarderen kan zoals ik haar – haar invloed op mij is goed… Ik vind het fijn, en het doet pijn tegelijk…

Pijn omdat ik het gevoel heb dat ik tegen een muur oploop… Fijn omdat ik weet dat ze me begrijpt… Ik begrijp het ook wel, het wel willen maar niet kunnen… Het gevangen zitten in jezelf en eruit willen barsten, maar de schreeuw van binnen kan er nog niet uit…

Ik hoef niks, ik wil niks, ik vraag niks en ik verlang niks… Ik wil alleen dat je weet dat het zo is… Je doet iets met me en hebt iets in me los gemaakt waarvoor ik je dankbaar ben, dus dankje daarvoor :)… Er komt een tijd dat ik dit gevoel en deze emotie allang weer vergeten ben… Ik hoop dan toch dat jij het dan diep van binnen nog weet… Je hebt me kunnen raken, je hebt me kunnen laten stralen, zelfs al laten huilen… Terwijl je alleen nog maar een gedachte bent…

Een illusie, een waanbeeld, een droombeeld – een personificatie van troost liefde, zorgzaamheid en warmte… Een beeld dat zoveel meer is dan een mens – Of jij dat allemaal bent of niet – dat geeft niet, ik heb het doorleefd, en daar gaat het om… Bij dromen vraag je ook niet eerst of ze echt zijn als je de betekenis gaat ontrafelen… We voelen ze, en nemen ze met ons mee, het zijn geschenken… Ook dit is een geschenk.

Dankje dat je me hebt willen inspireren – dankje dat je me hebt laten voelen… Ook al was het niet je bedoeling, alsnog bedankt🙂

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

2 thoughts on “De liefde liefhebben”

  1. we kennen elkaar niet… en heb geen idee hoe ik op je website ben gekomen… maar de drang om meer van me zelf te vinden… en de sterke liefde die ik heb voor mij, het leven, de natuur, de mensheid, deze wereld… heeft me meerdere verhalen van jouw laten lezen… en dank je wel daar voor… ik voel je stem, ik loop mee in je energie, ik bewandel samen met je een pad van een krijger… een eenzame gelijk gestemde overlevende ziel in deze prachtige wereld. met hokjes waar ik nog nooit lijnen in heb gezien…
    dank je wel voor JOU !!

    1. dankjewel🙂
      Ik vind het fijn dat je het gevonden hebt, en er kracht uit kunt putten en een stukje herkenning. Misschien kan het toch zo zijn dat via deze weg de stamleden zich kunnen herenigen… In ieder geval laten ZIEN dat we nog bestaan! We komen er wel – vanuit herkenning ontstaat erkenning, ik vind het fijn dat je ervoor gekozen hebt om uiting te geven aan je gevoel!

      Dankjewel daarvoor – dat is fijn om te zien!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s