Dilemma: Tegenstellingen

Dilemma

Dit keer is het pas tien voor zeven in de avond dat ik begin te schrijven… Heel vaak is dat een stuk later! Uiteraard ben ik nog steeds bezig met de magische sleutels tot het echte leven te verkennen. Ik kom er meer en meer achter dat ik geloof dat er een bepaalde formule is voor een zinvol bestaan.

Het is eigenlijk heel simpel: doen waar je je goed, en zelfs beter door voelt. Jezelf trots maken door bewust te kiezen om een bepaalde sleur te doorbreken en er iets positievers en opbouwenders voor in de plaats te zetten.

Ik denk echt dat als je op deze manier je leven inricht, het bijna onvermijdbaar is dat je toch erg tevreden en gelukkig bent: je doet wat je wilt, wanneer je wilt, en zo gauw je iets doet wat je eigenlijk verspilling vindt – kijk je erna en vervang je het door iets nuttigers…

ik had deze middag een vreemd momentje. Ik kwam iemand tegen toen ik met de hond in het bos was. Kwam heel gemakkelijk aan de praat, en ook vrij snel erg persoonlijk doordat ik vertelde dat ik net mijn baan kwijt was. Ik legde uit dat het niet zo heel erg was, omdat ik tegelijkertijd ook in de ziektewet zit en sowieso gedeeltelijk afgekeurd ben.

Zij vond dat wel erg drastisch: Afgekeurd worden omdat je “een beetje autistisch bent”… Haha, ja dat vind ik dus ook! Maarja, ik weet ook niet hoe het anders uit te leggen – ik kwam erachter dat ik het zelf eigenlijk ook niet weet hoe het nu precies zit.

Er kwamen allerlei logische vragen op me af, zoals “heb je dan veel op je kerfstok” – ik zei lachend: ”Nou dat valt best mee”. Het wordt al snel ongemakkelijk als je het over stoornissen op het sociale vlak moet gaan hebben… Ik loop daar snel op vast – en toch wil ik er wel gewoon open over kunnen zijn en er over kunnen praten. Van mijn kant rust er geen taboe op, maar tegelijkertijd is het een heel vaag gebied.

“Wil je dan nog wel gaan werken, of vind je het wel goed zo?” vroeg ze… Nee nee, ik wil zeker wel weer gaan werken, ik heb altijd gewoon gewerkt – dus ikzelf zie eigenlijk niet zo goed in waarom dat niet zou kunnen! – Eigenlijk klopt dat niet helemaal – Ik heb wel altijd gewerkt, maar heb ook altijd last van druk en spanningen gehad: Het niet kunnen loslaten van het gebeurde, niet kunnen omschakelen etc… Maar dan nog – Ik heb toch meerdere lange banen gehad: 2 jaar lang, 3 jaar lang, etc. – daar zit inderdaad geen 10 jaar bij, maar dat heeft meer te maken met de tijdsgeest dan met mijn functioneren…

tegenstelling

Ook dat is natuurlijk maar gedeeltelijk waar… Inderdaad ik heb lange periodes gewerkt, en inderdaad ik ben niet ontslagen maar contracten liepen af. Toch liep ik op een bepaald moment elke keer weer vast op interne conflicten. Elke keer weer kreeg ik dat gevoel vast en opgesloten te zitten, helemaal ingesponnen in een cocon van spinrag waar ik geen ruimte meer had en mezelf compleet verloor… Elke keer weer moest ik vechten om overeind te blijven en al mijn energie in de vrije tijd gebruiken om weer af te draaien en bij mezelf te komen…

Ook nu heb ik dat nog – dat ik als het ware opgezwolgen wordt door de energie in een sociale situatie. Ik ben eigenlijk van nature heel sociaal, spontaan en extrovert – toch heb ik nu eigenlijk een kluizenaarsbestaan. Ik vermijd contacten niet, maar ik zoek ze ook zeker niet op. Het is dus een soort van tegenstelling. De intensiteit is teveel, ik ben te gevoelig – ik wordt teveel meegesleept door de indrukken en kom ze niet kwijt.

Net zoals nu ook: Ik maak een klein praatje in het bos, en hoppa! Daar komt weer een verhaal van 10 pagina’s haha… Dat zijn dus de indrukken die ik kwijt moet, en een plekje moet geven. Ik heb die ruimte en tijd ook echt nodig om alles weer een plekje te geven… Alles letterlijk te verwerken en herzien. Alle open eindjes weer wegwerken om weer fris door te kunnen.

Dus eigenlijk is mijn leven al vol zat als ik eerlijk ben. Nu loop ik vaak al over, zonder dat ik heel veel bijzondere dingen doe. Het dagelijkse leven biedt al voldoende uitdaging en prikkels om van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat mee bezig te zijn. Ik heb de handen vol om mezelf goed in balans te houden… Daar is eigenlijk weinig ruimte over voor heel veel anders.

Ik denk wel dat het ook een kwestie van gewenning is. Aan een bepaalde levensstijl wen je heel snel. Zo ben ik gewend aan mijn rust. Ik ga nooit op visite, krijg geen visite, heb ook de behoefte verder niet – ik heb mijn hond, mijn instrumenten, mijn sport, mijn interesses – mijn dagen zijn goed gevuld, en ben s’avonds blij dat ik even op de bank kan liggen haha…

Toch blijft het natuurlijk wel twijfelachtig… Ik heb vroeger natuurlijk altijd wel een best sociaal leven gehad: Als puber veel in groepen buiten op straat rondgehangen, veel uit geweest en leuk gefeest. Ik hou nog steeds wel van een feestje haha, ook al zijn ze er niet meer. Ik heb nog steeds de eigenschap om hele groepen te entertainen – ook al zijn ze er niet meer…

Dus het is vreemd… Die dubbelheid… Het heel sociaal, spontaan, extrovert KUNNEN zijn – maar gewoon totaal de behoefte niet hebben… “Het is wel goed zo” – een bepaalde gelaten- en gemoedelijkheid. Gewoon erin berusten dat je alleen en zelfstandig in het leven staat, en verder niemand nodig hebt.

Vanaf dat men begon over het vermoeden van autisme – en dat men mij voorzichtig begon uit te leggen dat al die drukte en chaos die ikzelf eigenlijk juist leuk vond – mij juist zo overprikkelden en ervoor zorgden dat ik erna juist zo hondsmoe was… En dat ik altijd twijfelde tussen de echtheid van een band van mij naar andere mensen toe – altijd het gevoel had dat andere collega’s onder elkaar veel sneller en een hechtere band met elkaar hadden, waar het voor mijzelf toch altijd op gepaste afstand bleef… Toen men uitlegde dat dàt juist het deeltje autisme is, en dat ik die hechte band die ik zo ambieer nooit zal kennen – nouja… Dan heeft het ook allemaal weinig zin! Dan maakt het ook niks uit.

social unsocial

Ineens interesseert het me dus helemaal niks meer of mensen sociale wederkerigheid verwachten of niet… Ik ga niet doen net alsof. Als ik gemakkelijk zonder mensen kan, en het alleen maar ingewikkelder wordt mèt mensen – doe dan maar zonder! Het is natuurlijk ook iets wat je gaandeweg ontdekt, dat alleen zijn eigenlijk heel erg lekker is!

Ik heb mijn gezin met 3 kindjes, 2 honden, een baan in ploegendienst, veel plezier en tralala allemaal gehad – vond ik ook allemaal hartstikke leuk! Als dat allemaal van de één op de andere dag weg is, haha tja, of je wilt of niet – dan kom je er vanzelf achter dat het ook allemaal heel anders kan! Optimist als ik ben, kon ik er bijna meteen van genieten: de rust, de ruimte, de vrijheid…

Toch geloof ik dat ik niet voor het kluizenaarsbestaan weggelegd ben. Ik kan het, en ik doe het – ik laat het er zelfs mooi uitzien… En hoezeer ik ook begrijp dat mijn leven gewoon schraal is op sociaal gebied – zie ik me nog steeds als een spontaan en leuk iemand, waar een sociale en extroverte persoonlijkheid bij past. Ik zou juist gewoon veel contacten moeten hebben – juist omdat ik ontzettend flexibel ben en eigenlijk heel makkelijk in de omgang…

Dat klinkt dan weer heel tegenstrijdig – haha, maar ik leg heel makkelijk contacten als ik dat wil… Die contacten onderhouden – dát is dan weer niet mijn sterkste punt, maar dat komt denk ik ook door mijn enorme nuchterheid / realiteitszin…

Ik kan wel “ergens” op visite gaan, en natuurlijk is het waarschijnlijk hartstikke leuk als ik er ben. Maarja, schijnbaar mis ik de aandrang. Ik vind het vooral oneerlijk tegenover de ander als ik de oprechte aandrang mis. Als ik ECHT iemand wil zien, dan zou ik dat waarschijnlijk wel doen lijkt me… Maar ook dat is natuurlijk weer dubbel. Er zijn wel mensen die ik best vaker zou willen zien, maar dat komt er gewoon niet van… Omdat ik te druk ben met de sleur van alledag! Voor een werkeloze heb ik eigenlijk weinig vrije tijd hahaha…

Ik sta elke dag op en heb dan mijn dag vrij snel volgepland: hondje wandelen, sporten, hondje wandelen, eten, rusten, kinderen / met de hond fietstocht maken – winkelen en/of eten koken, eten, haha en dan is’t weer 7 uur ‘s avonds :P… Dan wil ik eigenlijk ergens daartussen ook nog muziekmaken, lezen, tekenen en schrijven proppen… En inderdaad 8 uur ‘s avonds op visite gaan, of samen met de hond lopen, of ergens in de middag tussen het wandelen door met iemand een kopje koffie drinken – dat zou leuk zijn… haha – En inderdaad, dat wil ik ook wel… Het is er alleen nog niet van gekomen.

Te druk… LoL – Er zijn nog steeds teveel dingen die ik dan eerst goed op de rit wil hebben – ik ben er nog niet aan toegekomen, wat op zich natuurlijk als een best slecht excuus klinkt… Toch is het geen onwil – en inderdaad, het is wel een vorm van verwaarlozing haha – maarja ik zie het eerder als een toevoeging waar ik schijnbaar tot nog toe geen plek voor heb gezien…

Ik wil dat wel gaan doen, maar maak daar geen beloftes over. Het is een idee waarvan ik wéét dat de uitvoering waarschijnlijk toch niet komt… Het is wel een idee dat me blijft plagen, dus uiteindlijk toch echt aan bod moet komen. Ik zal er niet onderuit komen – maar dat moet ik dan wel eerst plannen hahaha… Zonder externe regelmaat dan wordt het gewoon een spontane zoete inval actie – dan ben ik een keer op visite en is het oh zo leuk! Dus dat is dan 2 a 3 keer – en dan is de regelmaat weg, ben ik weer afgeleid en met andere dingen bezig hahaha…

Dat is het kutte aan mij: Ik mis niks! Dat is voor mijzelf natuurlijk heel makkelijk – ik hobbel gewoon door het leven heen, geheel zorgenvrij – en neem de dagen zoals ze komen, wat er ook gebeurt, ik vind het wel prima – en kan op die manier gemakkelijk 85 worden… Maar voor anderen is dat kut: Die willen gemist worden, die willen nodig zijn, die hopen dat ik de oprechte behoefte heb om naar ze toe te komen hahaha… Ja – als ik kom dan is het oprecht, anders kom ik niet hahaha – dus die zekerheid is er altijd…

samen-is-alles-leuker

En toch was het leuker geweest als ik wel ergens naartoe kon op die vrijdagavond… Toch was het gezelliger om ergens anders te zijn, of om iemand hier te hebben. Toch wil ik wel dat sociale leven hebben.. Toch wil ik wel die hechting en onderlinge afhankelijkheid – Toch is het leuk om mekaar wel regelmatig te zien en de domme gedachten en ideeën te kunnen vertellen in plaats van te schrijven – iemand echt te kunnen vermaken… Toch is het samen leuker – zelfs als dat inhoudt dat het soms wat ingewikkelder en vermoeiender is hahaha… Zoals ik zei: de mens is een gewoontedier, en alles went…

Nu is het beter om alleen te zijn, omdat het alleen zijn is wat ik nu gewend ben… Haha… Nu ben ik snel overprikkeld als ik twee uur lang in een ruimte zit waar meerdere personen samen zitten.. Maar men moet niet vergeten: ik heb 3 jaar lang op een basisschool gewerkt waar ik 8 uur lang tussen 30 kinderen zat, 3 jaar lang in gezinsvervangende tehuizen rondgelopen waar ik met 10 stuiterende knulletjes spelletjes zat te doen en ze bezighield.. 3 jaar lang met 20 verstandelijk gehandicapten muziek gemaakt met trommels fluiten etc…

Hahaha… Ik vond dat werk heerlijk om te doen… Daar werd ik in het begin ook heel moe van… Maar het was mijn passie, en vond het hartstikke leuk… Ook daar ben ik heel snel aan gewend, en kreeg ik de energie die ik nodig had…

Dus ook dàt is weer dubbel: Je kunt me overal in elke situatie neerpleuren en ik pas me aan en red me, maak er zelfs wat leuks van… Inderdaad – ik heb niks of niemand nodig om gelukkig te zijn… Maar sommige dingen kunnen het leven wel leuker maken.. De dynamiek die ontstaat tussen mensen als ze mekaar toelaten maakt het leven leuker :)… De mens is een sociaal dier – stiekem hebben we elkaar wel nodig, ook al geven we dat soms niet graag toe ;)… Zelfs zo’n eigengereide eikel als ik hahaha :P…

Ja, ik werd zelfs uitgenodigd om met Barko bij de kuil in het bos te komen door de mevrouw die ik tegenkwam met de rake vragen… Elke middag komen daar op zijn minst 5 verschillende mensen met honden samen om de honden te laten spelen en wat te kletsen etc… Hahaha… Na net toegegeven te hebben dat ik best sociaal kàn en wil zijn, denk ik dat ik toch maar wel ga…

Ja… ik weet, ik ben soms een rare kwiebus😛

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s