Als ik 101 word en sterf wil ik herinnerd worden als schrijver

Dat waren mijn woorden als reactie op de dood van David Bowie. Ik heb niks met die man, met geen enkele popster trouwens. Ik moest net zelfs terugkijken op mijn eigen facebook pagina om wie het ook alweer ging, ik dacht in eerste instantie Bon Jovi – klinkt als…

schrijver025

“Schrijver word je niet, schrijver ben je” hoor ik het stemmetje in mijn vermoeide hoofd zeggen. Ja, mijn hoofd is moe – mijn lichaam waarschijnlijk ook. Ik ben vandaag voor het eerst weer naar de sportschool geweest na lange tijd, en heb ook de djembé en didgeridoo voor het eerst EINDELIJK gebruikt in mijn nieuwe huisje waar ik al sinds juli woon.

Goede voornemens? Niet echt! Eerder bittere noodzaak. Het is niet zo dat ik niet zonder zou kunnen, maar ik ben wel iemand die de ideeën in zijn hoofd ook moet uitwerken en omzetten naar daden.

Mijn werk als schoonmaker is sinds 22 december afgelopen. Dat wil zeggen dat de week van kerst en de jaarwisseling eigenlijk heel standaard waren: Ik ben altijd vrij in die periode. Nu, de tweede week van mijn kersverse werkeloosheid begin ik dus direct met mijn leven opnieuw zin en vorm te geven.

Feit is dat vrijgekomen tijd toch nuttig opgevuld zal moeten worden. Ik heb hobbies en ideeën zat, vandaar dat ik dus ook vrij een alternatief schema heb gevonden om mijn tijd nuttiger door te brengen. Het is op zich helemaal niet zo verkeerd om het leven van tijd tot tijd te herzien en een aantal kritieke updates en wijzigingen door te voeren.

Ik zag net, bij het terugscrollen naar mijn postje over David Bowie (niet Bon Jovi) dat ik wel erg veel op facebook geplaatst had in één dag tijd. Dat is op zich natuurlijk niet gek als je nagaat dat je alle tijd van de wereld hebt en niemand om tegenaan te lullen: Tijdlijn scrollen en grappige of interessante dingen delen en kleine stukkies schrijven, daar kun je best de dag goed mee doorkomen naast het lopen met de hond en een beetje tv kijken.

Op die manier mijn dagen slijten is echter niet voor mij weggelegd. Ik zoek overal uitdagingen in en speel graag met ideeën, zoals nu het idee van het schrijverschap.

“Schrijvers zijn blijvers” – Ik lul wel veel, maar heb ik eigenlijk wel wat te vertellen? Een andere vraag is: Moet dat dan? Toen ik net mijn laptop opstartte, googelde ik op “stappenplan boek schrijven” – het eerste wat ik las was: “Als je een boek wilt schrijven, is het jouw boek, dus hoef je eigenlijk niet verder te kijken, ik kan je wel vertellen hoe IK het doe”. Nou – ik heb gelijk de site weggeklikt.

Waarom zou ik ook een boek willen schrijven? Ik wil schrijven… Automatisch denk ik dan aan boeken… Maar nee, ik heb geen grootse verhalen in mijn hoofd die eruit moeten. Noch heb ik de drang om ze te gaan verzinnen en helemaal uit te plannen en erover na te denken…

Nee…

Als ik schrijf, schrijf ik voor mezelf. Voor mijn eigen ontwikkeling, voor mijn eigen verhaal, mijn eigen gedachten. Als ik schrijf is het als een ontdekkingstocht: Ik weet ook niet waar het naartoe gaat. Het geeft wel een lekker ontspannen gevoel, schrijven is fijn en rustig. Schrijven heeft bijna iets romantisch. Om te schrijven neem ik de tijd en ben ik alleen daarmee bezig.

Schrijven voelt bijvoorbeeld nuttiger dan tv kijken, nuttiger dan tijdlijnen scrollen, schrijven is net als muziekmaken een oefening. Het schrijven praktiseer je – ik hou van dat woord: Praktiseren – to practice – een lastig verwarrend woord in het Engels – het mag met S of C, maar dat ligt er an weer aan of het een zelfstandig naamwoord of werkwoord is in het officiële Engels, maar in het Amerikaans Engels maakt het niets uit.. Maar het praktiseren, het uitoefenen, het beoefenen dus. Iets doen, waarbij je door het te doen steeds beter wordt, terwijl je het toch al echt aan het doen bent. Daarom vind ik ook de uitdrukking “sjamanistische praktijk” zo mooi omschreven.

Het is niet de sjamanistische religie, niet de sjamanistische levensbeschouwing of filosofie, nee – het is de praktijk. Ik begin trouwens een beetje het heen en weer te krijgen van mijn veelvuldig gebruik van het afbreekstreepje om tussenzinnetjes in af te bakenen. Eerder deed ik dat volgens mij nooit. Het schijnt dat mijn stijl verandert.

Eigenlijk is dat wel mooi hè, het geeft aan dat ik wel een echte schrijfstijl aan het ontwikkelen ben. Iedereen die dit leest, weet meteen dat ík dit geschreven heb – ongeacht wat ze ervan vinden… Ik ben er namelijk wel eens op aangesproken door kennissen die ik vaag ken, dat ze me wel erg vrij en persoonlijk vinden in mijn schrijven en of ik wel in de gaten had dat iedereen dat kan lezen… Ja natuurlijk ben ik dat – maar het vreemde vond ik dat het overkwam alsof ze het eigenlijk helemaal niet wilden weten en lezen. IK voel me er totaal niet ongemakkelijk bij, maar zij schijnbaar wel.

Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen niet zitten te wachten op het soort proza dat ik hier neerkwak, terwijl ik aan de andere kant ook genoeg mensen ken die het gezellig bij een kopje koffie gewoon ter ontspanning of uit nieuwsgierigheid helemaal doorspitten en toch niet met tegenzin tot het einde geraken.

Zoals het nu uitziet, kom ik waarschijnlijk niet meer serieus aan het werk, tenzij men de hele diagnose overboord gooit en alles herzien wordt. Ik zit nu in de ziektewet met de diagnose autisme en niet aangeboren hersenletsel. Het schijnt dat ik erg gevoelig voor prikkels ben, en een erg trage verwerkingstijd heb – wat betekent dat ik snel vol zit en maar langzaam weer leeg raak. Vandaar dat men mij nu niet meer dan 4 uur per dag wil laten werken, maar ook rekening moet houden met de gegeven beperkingen. In de praktijk komt dat er op neer dat er op dit moment geen passend werk voor me te vinden is…

Maar het hele puntje beperking of verrijking, daar schijnt een verschil van mening te bestaan tussen de gevestigde orde en mij als persoon. Mijn gevoeligheden, mijn gebrek om ook maar iets anders te kunnen zijn dan mijzelf, mijn confronterende en directe relatie met de wereld, tja is dat nou een zwakte of een kracht?

Voor mijzelf vallen alle zaken juist keurig op hun plaats. Over mijn spiritualiteit heb ik het uiteraard nooit gehad bij de GGZ – het woord sjamanisme is wel gevallen, maar er kwam meteen een gekscherende uitroep van haar kant “maar je bent toch geen sjamaan.” Mijn behoefte om verdere uitleg te geven verdwijnt dan ook gelijk als sneeuw voor de zon…

Zo ging het wel meer tijdens het onderzoek. Iemand die al vooringenomen een gesprek ingaat, en eigenlijk de diagnose kloppend wilt lullen in plaats van neutraal een gesprek aan gaat en op zoek gaat naar waar nu echt de schoen wringt, die geef ik precies wat hij wil.

Ik kies niet voor de positie waar ik nu in zit, waarin ik afhankelijk wordt gemaakt van een overheid die eigenlijk duidelijk aangeeft dat ze niet weten wat ze met me aan moeten. Solliciteren mag ik niet, want ik wordt voorgesteld aan een reïntegratiebureau voor mensen met psychische klachten.

Tja, het lijkt een beetje een foute film, maar zoals gezegd – gezien mijn eigen achtergrond schijnt dat er ook bij te horen. Als je kijkt waar de sjamanistische praktijk uit bestaat: het ritmische herhalende ritme van de drum om in trance te geraken. Het rituele en ceremoniële aspect: handelingen op bepaalde volgordes, op gezette tijden, bepaalde disciplines die verschillen van die van alledag. Maar ook het anders geboren worden, de epilepsie, het anders tegen de wereld aankijken, met oplossingen komen die wel kloppen maar via heel andere weg verkregen…

Dat ik niet alledaags ben, dat weet ik ook wel. Dat ik er niet op gebouwd ben om elke twee weken ander werk te moeten doen, en dat ik wegkwijn als ik constant hetzelfde moet doen waarbij geen enkel greintje creativiteit of expressie aan te pas komt… Klopt als een bus… En inderdaad, als ik iemand niet mag, het niet klikt – zal die klik er ook nooit komen, en er zijn er niet heel veel waarmee ik die klik wel heb…

Maar het feit dat ik mijn leven op mijn manier moet leven, mag dan misschien een probleem van de maatschappij zijn – maar mijn probleem is het niet… Men noemt het ziek, ik zit immers in de ziektewet, en men ziet het als een probleem – psychische problemen… Tegelijkertijd ben ik bij het GGZ ontslagen omdat de diagnose gesteld is, en ik verder geen problemen heb…

Mijn probleem is dat ik hoog intelligent bent, hoog gevoelig, en een sterke natuurlijke weerstand heb tegen dingen die niet goed voor me zijn. Tja… Sorry wereld dat ik een Wolf ben en geen schaap, maar ik ben gehecht aan mijzelf, en inderdaad misschien te weinig gehecht aan wat anderen daarvan vinden en daardoor niet zo inpasbaar als het jullie uitkomt…

Toch denk ik dat mijn leven meer nut heeft dan dat van al die miljoenen anderen die precies in de lijn lopen zoals het van ze verwacht en verlangd wordt. Alleen al dat men zo heel af en toe opmerkt dat het schijnbaar dus ook anders kan geeft mij al bestaansrecht.

Het is letterlijk nog steeds, na al die jaren “vechten voor mijn plek in de wereld”. Ik heb nog steeds mijn erkenning niet gevonden, het eeuwige tussen wal en schip hangen. Bij mijn geboorte al, wist men niet of ik het zou halen. Ik had hele zware epilepsie. Toen ik ouder werd, wist men niet of ik wel normaal zou kunnen opgroeien, of ik ooit zou lopen en praten en spelen net als andere kinderen.

Elke keer weer heb ik de strijd opgepakt, en gevochten voor mijn plek, en overwonnen. Elke keer weer heb ik mensen moeten bewijzen dat ze het mis hadden. Logopedie, Fysiotherapie – ik heb leren fietsen op mijn 9e levensjaar op een communiefiets… Ik heb jarenlang op een LOM-school gezeten…

Ik vond dat ik daar niet hoorde, ik vond dat ik moest kunnen wat andere kinderen ook konden, en beter! Ik ben naar een gewone basisschool gegaan, was de beste leerling van de klas. Ik ben naar het Atheneum gegaan, waar ik nog steeds bij de besten behoorde.. Tegenwoordig speel ik Ierse jigs en reels op de fluit, geef djembé en dunun workshops, heb ik in de fabriek machines gerepareerd – terwijl ik eerder nog geen schroefje vast kon draaien, geen veters gestrikt kreeg tot mijn 10e

Elke keer weer verbaas ik mensen in mijn kunnen. Elke keer weer moet ik ze overtuigen. Nu zegt men bijvoorbeeld dat ik autistisch ben, waar ze in die 3 jaar op een Lom-school niks van gemerkt hebben… Ze zeggen dat ik niet aangeboren hersenletsel heb, waar ze op al die EEG’s en van de kinderartsen die ik allemaal gehad heb nooit wat van gezien en gezegd hebben…

Men zegt dat het mij ontbreekt aan empathisch vermogen en dat ik narcistisch ben, en sociale situaties niet goed kan inschatten – ik heb drie jaar in gezinsvervangende tehuizen, en met verstandelijk gehandicapte cliënten gewerkt, daarbij ben ik 3 jaar lang persoonlijk begeleider en assistent geweest voor een jongetje met spierziekte die ik zijn basisschool carrière door heb gesleept totdat hij naar het voortgezet onderwijs ging. En mijn baan die net is opgehouden was die van huishoudelijke hulp bij ouderen, waar ik 2 jaar lang elke dag bij de mensen in huis kwam om ze te helpen.

Hoe kan men dan de beweringen maken die ze maken? En tegelijkertijd kan ik het rapport niet ontkennen: Er staan geen leugens en geen onzin in. Ik begrijp de keuzes, en de zorg, zelfs de diagnose. Maar ik ben zoveel meer dan dat… Wat men ziet zijn kenmerken die niet bij de huidige maatschappij passen. Men begrijpt het niet, ziet het grote plaatje niet. Ik word niet herkent, omdat het in deze maatschappij niet erkend, dus ook niet herkend wordt. Er is niets mis met mij, ik ben gewoon anders… Ik heb een ander doel, andere talenten, andere mogelijkheden, andere invalshoek. Ik ben anders geboren, gun me ook het recht om anders te zijn. Er zijn zoveel mooie dingen die ik kan doen en maken, áls ik maar de ruimte krijg… Laat me werken en ik zal je verbazen… Hou me niet gevangen in netten die ik niet begrijp, dus ook niet uitkom… Laat me vrij, help me die vrijheid te vinden… Ik wil bloeien, ik ben rijp… Ook al heb ik nu verder geen verplichtingen: ik hoef niet te werken, ik hoef geen formulieren in te vullen, niemand legt druk… Toch hang ik nog vast aan die onzichtbare draad van de onuitgesproken erkenning – Een simpele aanmoediging, een officiële vrijstelling, een welgemeende duw in de goeie richting…

Ik heb nog steeds het gevoel dat de strijd nog lang niet gestreden is. Dat ik steeds maar weer moet uitleggen, omschrijven en vertalen in de hoop dat het eindelijk begrepen wordt. Schijnbaar is dat nog steeds nodig – het zoeken van bevestiging om een uitweg te vinden in een onzichtbaar doolhof waar ikzelf nog niet uit kan…

Toch weet ik ook wel dat dit schrijven wederom de voorbode is van een uitbraak. Ik ken de cyclische beweging van mijn ontwikkeling ondertussen wel. Voorafgaand aan een groeispurt – een actieve uitbarsting van verwezenlijking en manifestatie van al die ideeën die alweer weken in me borrelen… Als een geiser die ondergronds de druk op bouwt, tot dat moment komt waar een zwakke plek in de aardkorst zit en de huid begint te barsten… Die zwakke plek was nu het werk… Door de zwakte kan de kracht naar buiten… Daarom is het goed de zachtheid te koesteren… Als je je zwak voelt, dan komt de eerlijkheid – dan spreek je je angsten en je zorgen uit die normaal diep verborgen liggen…

Daarom is het goed om te schrijven: Om je binnenste naar buiten te brengen, om van de veelheid een eenheid te maken – de chaos tot orde en de wanhoop tot geruststelling… Schrijven als tool – gereedschap – een instrument om iets te maken… net zoals ik mijn muziek als gereedschap gebruik, de natuur… eigenlijk alles… Alles wat ik doe, elke discipline – is erop gericht om mezelf te helpen en ontwikkelen – om iets teweeg te brengen… Het is nooit zomaar wat als ik iets doe :)…

Ik lijk misschien heel chaotisch voor de buitenstaander… Vooral heel veel zoals ik wel eens gehoord heb… Tja… Dat is ook zo, mijn wereld is ook behoorlijk wat voller dan die van de meesten… Er zitten wat meer lagen, verdiepingen en dimensies is… Verschillende perspectieven die allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn…

Ik begrijp best dat iets moeilijk te volgen is als iemand tegen je praat vanuit een heel andere belevingswereld… Haha, juist doordat ik dat zo goed begrijp ben ik zo goed geworden in schrijven.. Het be- en omschrijven van mijn wereld… Een ander een kans gunnen om me te herkennen… haha hoewel veel mensen onverwacht geschrokken reageren😀

Maargoed, dit is weer klaar😉

Dit is eruit, het is weer geuit!

Wat je ermee moet of eraan hebt? Helemaal niks! Hahaha – weer een half uur verspild! Maar ik aan de andere kant, zie het als heilzaam: Ik heb gedaan wat ik wilde, ik ben voldaan en tevreden – maar doe er verder ook niks mee hahah…

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s