Davey, waarom doe je dat nou weer?

Why

Schrijven omdat ik schrijven kan

Focus Davey, focus! Hocus pocus, vind die focus! Wat lijkt het weer vreemd en radicaal voor de buitenstaander, de keuzes die ik vanavond weer gemaakt heb: Het ineens stoppen bij B**o en gelijk weer heel wat mensen uit mijn lijstje gooien.

Ja inderdaad! Dat is het ook. Je moet geen dingen vasthouden waarvan je weet dat ze niets zijn dan waanbeelden, illusies: Wolkjes kijken en je daaraan vast willen klampen. Ik klamp me nergens aan vast – ik wil terug in de realiteit.

Mijn realiteit is niet disco-avondje spelen, overal wat rondhuppelen en zie maar wat ervan komt. Mijn realiteit is basis, diepgang, bewustzijn, discipline en richting. Dat ik daarbij wat rond huppel en rond dartel, dat is natuurlijk wel helemaal mij.

Het werk als poetser? Joh, laat lekker gaan! Ik zal het niet bewust kapotmaken, want ik heb er plezier van. Maar hoe realistisch is het? En wat IS realiteit, of DE realiteit? Het is een filosofisch begrip, maar het is vooral wat ik wil dat het is, of vind dat het zou moeten worden of zijn.

De vraag wat is de realiteit, is dus eigenlijk de vraag: Wat wil ik diep van binnen? En hoe krijg ik wat ik diep van binnen wil weer naar boven? – Eigenlijk vind ik dus dat ik mezelf kwijt ben geraakt in mijn drukke bezigheden. Zoals nu ook word ik afgeleid door berichtjes “ben je gestopt bij b**o”? ..

Ik moet mijn draai terugpakken – Het is bij mij geen kwestie van vinden, maar van doen. Ik ben niet het type dat zoekende is. Ik ben wel het type dat speels en enthousiast is, totdat ie er genoeg van heeft, en dan weer verder gaat waar ie mee bezig was. Het opbouwen van een leven. Ik heb eraan gesnuffeld, in eerste instantie leek het leuk, bij nader inzien teveel interne politiek en gezeik – kan ik niet tegen, dus hoppa weg daar!

Is dat niet wat snel? Nee, die mensen kennen elkaar al jaren, zo gaan ze nu eenmaal met elkaar om. Ik mis de aandrang of neiging om daar ook maar iets aan te willen veranderen. Niet mijn omgangsvorm, dus niet mijn soort mensen op den duur. Of mijn soort mensen er is? Jazeker wel! Dat noemen we dan maar voor het gemak “familie” en andere eenlingen op het pad die wel vaker mensen tegenkomen maar toch verder behoorlijk opzichzelfstaand zijn. Dat soort mensen begrijpt mij ook volkomen.

Ik wil gewoon mijn leven op orde krijgen. Eerder was dat vrouw, kindjes, hondjes en werk. Nu ziet dat er heel anders uit: Op tijd naar bed, op tijd eruit, goed eten, voldoende sporten, genoeg creatief bezig zijn met muziek en woorden en proberen tijd te vinden om te lezen in plaats van tv te kijken. Meer tijd spenderen aan mijn eigen huishouding in plaats van lam om de bank te liggen. Weer meer lopen in plaats van fietsen.

Kortom: Om te ontdekken wat echt is, wat ik echt wil, wat er echt voor mij te halen valt uit het leven – Moet ik wel echt aanwezig zijn en echt meedoen. In principe betekent het echt geaard zijn: Al de bovengenoemde activiteiten hebben te maken met gronden. Optimaal in het hier en nu aanwezig zijn, precies in het moment, zoals ik dat gewend ben.

We moeten wel eerlijk zijn: Die magische synchroniciteit is waarschijnlijk wat lastiger te bereiken met de huidige medicatie. Ik laat me daardoor en de stempels die ik krijg misschien wel meer gelden. Ik vecht terug. Als men het nodig acht mij op een bepaalde manier neer te zetten, zal ik er ook alles aan doen om daar de vruchten van te plukken. Breken zal men mij nooit, meer kwijtraken wel.

Dus laat mij maar lekker rond dwarrelen in het leven, ik ben een eenling, die af en toe een klein gezelschap aandoet en dan weer verder trekt. Dat trekken valt dan ook nog wel mee, gelukkig zijn in de 21e eeuw de gemeenten zo dicht bewoond dat je zonder van plek te veranderen, toch weer nieuwe mensen kunt leren kennen. Uiteindelijk zal echter weer het punt komen dat ik vind dat ik er teveel een zootje van gemaakt heb en vanuit schaamte weer een nieuwe woonplaats opzoek. Oude contacten mijd ik. Ik wil ze niet onder ogen komen, dat is gescheurd, en meestal op een manier die zijzelf absoluut niet begrijpen – net als nu.

Het lijkt zonder reden, donderslag bij heldere hemel – en dan zelfs nog zonder gedonder. Ineens is het gewoon klaar en weg. Dat is vervelend, ook voor mij, maar zoals ik dan lachend kan zeggen – hoewel ik nu niet lach – ik zou er wel om kunnen janken, maar dat is zinloos, want het overkomt me telkens weer. Het is niet nieuw, het zit een beetje in de tragiek van mijn bestaan.

Ik kan me perfect uiten, ben spontaan, vaak zelfs gezellig. Ik kom overal enthousiast binnen en ben ook daadwerkelijk een optimist en vind ontzettend veel dingen leuk en interessant. Toch… kan ik niemand aanwijzen en zeggen: Dat is een vriend van me, of dit is een kennis, ach die ken ik al zo lang! Nee… Die zijn er niet, op een oud buurmeisje en een ex-vriendinnetje na die ik verder dan ook nooit echt zie en maar zelden spreek.

Voor de rest heb ik mijn leven altijd heel mooi afgestopt. Meteen afknippen en dichtkitten. Weg is weg, en moet ook weg blijven. Teruggaan is zwak, je vertrekt nooit zomaar. Zoals nu ook: Dave, waarom ben je eigenlijk weggegaan? – Ik heb geen flauw idee, ik weet het niet, ik kan het je niet vertellen en het is nu net 5 uur geleden gebeurt. Het voelde niet goed, en ik moest direct weg. Ik was er klaar mee. Waarmee precies? Wat er nou exact gebeurde waardoor ik gelijk mijn spullen begon te pakken? Tja… Ik weet het niet. Ik weet wel dat het voorgoed afgelopen is.

Zo gaat het… Ik ben zelf als dat wolkje… Leuk en fijn om te zien, totdat je in me gaat geloven en me vast wilt pakken, dan los ik op en ben ik weg… En bleek ik alleen voor korte tijd mooie momenten te brengen door mijn aanwezigheid… Ik ben te kwetsbaar, te fragiel, te breekbaar, te vluchtig… Ik kan niet tegen de hardere dingen van het bestaan. Ik ben te gevoelig. Het is te pijnlijk. Ik ben te bang.

Houden van en van gehouden worden. Ja maar Dave, we geven om je… Ja, daarom juist… Laat me maar gaan… Ik vind wel weer mensen waar ik minder om geef, dan maakt het ook minder uit, en doet het ook minder pijn… Laat me maar alleen, maak je niet druk – de bomen die troosten me wel. Ik vind de liefde en warmte die ik nodig heb wel in de natuur. Het landschap, de ree, de zingende kikkers, die boom, de heuvels of die vogel…

Laat mij maar schrijven met mijn klassieke muziekje, in mijn kleine veilige huisje waar nooit iemand toevallig langskomt. Geef mij maar de ruimte en ik maak er mijn ruimte van. Waar ik ook ben, ik kan er mijn ruimte maken. Mijn ruimte voor mijzelf om tot mijzelf te komen, en zoals nu mijn ding te doen wat nodig is.

Jammer dat ik eerst fysieke ruimte moet maken om tot geestelijke ruimte te komen. Letterlijke afstand creëren om figuurlijk afstand te kunnen nemen. Alles weer weg. Op zoektocht naar de ruimte… De vrijheid – het gevoel van onbevangenheid, het in het moment zijn, zelf de leegte in het gevulde in plaats van het gevulde in de leegte… Maar schijnbaar is het nodig, ooit zal het anders zijn – maar nu was het dus nog te vroeg.

Ik wil wel, ik ben dit keer ook vrij ver gekomen. Ik heb niks echt kapotgemaakt om mijn daad kracht bij te zetten – er scheurde ook niet iets, ik ben verder kalm gebleven – hoewel mijn daad onlogisch en enorm impulsief vanuit een opwelling kwam… Niets is echt kapot – Tuurlijk… De actie is raar en gek, en mij zal me nu vast een heel vreemde vogel vinden.. Maar men weet al dat ik het moeilijk heb – Waarmee precies of hoe of waardoor weten ze niet… Maarja, dat weet ik zelf ook niet.

Eigenlijk is het gewoon zielig voor mij. Een geval van jammer. Vluchten. Terwijl ik nog zo duidelijk zei vorige week: Als ik maar blijf, als ik maar volhoud haha… Tja – ik verwijt mezelf niks. Ik weet dat ik er niks aan KON doen. Had ik het anders gewild? Tuurlijk! Als ik alleen maar al wist waarom… Dat als ik iemand tegenkom op straat, en ze vragen het: Waarom ben je eigenlijk zo plotseling met alles gestopt? – Ach ik weet het antwoord toch wel: Omdat het me allemaal eventjes teveel werd…

En wat dat allemaal dan is… Dat weet ik zelf niet – gewoon de alledaagse dingen… Ik doe teveel, ook al lijkt het bijna niks… Dat wat ik doe, doet teveel met me – op dit moment. Daarom moet ik minder doen. Ik kom daar alleen altijd net iets te laat achter…

Daarom…

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.