Wie schrijft die blijft

white wolf

Wie schrijft die blijft…

Lang niet geschreven, maar toch gebleven.

Ik heb natuurlijk wel vaker periodes gehad dat ik meer schreef, en die verdwijnen dan ook alweer naarmate ik mezelf weer helemaal opgeladen heb om van alles te gaan doen.

Misschien ben ik ook geen echte schrijver, maar meer een blogger, een soort van periodiek autobiograaf. Een verkapt narcist met een romantisch gevoel in betrekking tot eenzaamheid met zichzelf. Als ik zo ga zitten zoals ik nu doe, komt dat vanuit een soort genieten van de rust. De tijd en ruimte hebben om te overzien, en daarvoor te gaan zitten.

Dit soort momenten heb ik al vaker beschreven. Dit moment is wederom aangewakkerd door klassieke muziek – een sonate van Beethoven die toevallig bezig was op Nederland 1, gevolgd door een boekbespreking van Jeroen huppeldepup…

Ik ben gevoelig voor die rustgevende stemming, de mooie stralende winterzon speelt ook een rol, en natuurlijk het feit dat ik een nieuwe luidspreker heb waardoor ik ineens weer de radio aan kan zetten zonder ruis en gestoor.

Maar wil ik een simpele blogger blijven? Mijn mijmeringen en introspectieve kruistochten vastleggen om vervolgens te horen te krijgen:”Oh Dave wat kan je je gevoel toch goed verwoorden, daar moet je wat mee doen”. Of:”Je schrijft zo leuk, je zou schrijver moeten worden”.

Kan ik überhaupt wat anders dan dit?! Ik zou heel denigrerend kunnen gaan doen over mijn eerdere gedachtenkrabbels, maar dat is niet de insteek. Kan ik ook bijvoorbeeld verhalen schrijven? Vast!

Ik begin maar gewoon, dan zien we wel wat ervan komt!

Overlappende werelden

De wereld zoals wij die kennen… Zo zegt men wel eens. Iedereen heeft en leeft in zijn eigen wereldjes. Ik vind het fijn om zo’n andere wereld binnen te gaan. De wereld van het feest en nachtleven, de wereld van het vaderschap, de wereld van de natuur, de wereld van het absurdisme en surrealiteit, de wereld van het individu, de wereld van de droom.

Heel veel werelden en iedereen heeft ze. Ik vind het heerlijk om bewustzijn aan mijn werelden te koppelen, daar worden het magische werelden van. De omschakeling die plaatsvindt als je thuis zit en ervoor kiest om naar buiten te gaan. Het is een magisch proces.

Het begint altijd bij de intentie: De wil of behoefte aan verandering. Alleen al het voelen van deze onrust, de onbewuste woeling van binnenuit werkt als een catalysator. Je voelt dat je iets van binnenuit wilt, maar weet nog niet hoe of wat.

Zo gauw het gevoel je denken bereikt ben je al aan het transformeren. Je gaat op zoek naar wat je gevoel wilt, vaak onbewust van waar dat gevoel vandaan kwam.

Je komt erachter wat je gevoel wilt door het gevoel te doorgronden en allerlei ideeën, associaties erop los te laten. Uiteindelijk komt er een associatie die resoneert met je gevoel, en daar komt dan weer een blij en tevreden gevoel voor terug. Ja! Dat gaan we doen!

Eigenlijk kom je er als je het zo bekijkt heel duidelijk achter dat wij niet alleen maar gewoon mens zijn. Als je goed kijkt, zie je dat er een deel van ons is dat we eigenlijk helemaal niet zo goed begrijpen. Alsof het los van ons staat, maar toch in ons is – maar waar wij wel heel duidelijk gehoor aan (moeten) geven.

Ik zie ineens het beeld van een hond en zijn baasje voor me. De hond kijkt naar zijn baasje, het baasje merkt het pas na een poosje op dat de hond iets wil. Het duurt even voordat het baasje vraagt

:”Wat is er dan?”… De hond is ons onbewuste gevoel dat ons stuurt. De hond kijkt vragend terug, en het baasje vraagt:”Wil je spelen, wil je wandelen, wil je eten?”. Op één van de vragen zal de hond enorm enthousiast reageren, en wij worden er blij van als we weten wat de hond wil.

Er is dus iets in ons zelf waar we niet in directe zin mee kunnen praten, maar ons indirect wel constant stuurt en waar we wel heel regelmatig contact mee hebben. Het bewust zijn daarvan op het moment dat het gebeurt kan al als magisch ervaren worden.

Uiteraard gaat dit nog veel verder. Je trekt immers je jas aan, je voelt je lekker omdat je een goeie keuze voor jezelf maakt. Eigenlijk had je dat al veel eerder moeten doen. Je loopt naar buiten toe, en zit eerst nog in je oude situatie. Je loopt wel al, maar je bent er nog niet echt bij. Je moet eerst acclimatiseren – aanpassen aan je nieuwe omgeving.

Hoelang je daarvoor nodig hebt, ligt ook weer aan je bewustzijn, en de mate van hoe vast je in je hoofd zit. Het kan zo zijn dat je eerst op de automatische piloot loopt voordat je bewust wordt van de wereld om je heen. Om dat proces te versnellen, kun je bewust om je heen kijken, planten aanraken, dieren begroeten, naar boven kijken, details van huizen bekijken – maar het allerbelangrijkste: Glimlachen!

Het toegeven aan je innerlijke zelf, het uit een situatie stappen, en je laten leiden door je gevoel behoort een tevreden en blij gevoel te geven. Dat zal niet in een keer meteen zo zijn, maar het is wel de bedoeling (de intentie) van je gevoel.

Ook al duurt het 20 minuten of langer voordat je beseft dat je buiten bent, en dat het eigenlijk best lekker is… Je weet dat het wel komen gaat. Je intuïtie zal je naar mooie fijne leuke plekken leiden. Als je loopt om het lopen, maak je bepaalde keuzes. Deze keuzes zijn er onbewust op gericht om je te laten ontspannen, om je vrij te voelen en te laten ervaren dat de wereld veel meer is dan alleen dat wat op dit moment zo alles-overheersend lijkt.

Als je weet wat de achterliggende gedachte van je gevoel en je zogenaamde spontane actie is, kun je deze intentie versterken door het bewust uit te dragen (ritualiseren). Vandaar dus mijn eerdere opmerking over het belang van de glimlach. Bewustzijn wil zeggen dat je bewust bent van waar je mee bezig bent – eigenlijk komt dat heel dicht in de buurt van goed geaard zijn.

Ook hier kun je weer een vergelijking maken met de hond. Ik heb zelf twee jachthondjes, teckels. Een van de twee heeft een hekel aan wandelen, totdat hij eenmaal los komt. De ander is van nature al vrij speels dus wandelt graag, maar ook hij heeft minimaal een half uur buiten nodig om echt heel gefixeerd op de neus te worden.

Ook bij de honden wordt dit door te spelen versterkt. Spelen is net doen alsof. Ritualiseren is ook net doen als of, met als doel te vergeten dat je net doet als of. Het woord zelf klinkt heel zwaar, dat kan het ook zijn – maar bij mij is het dat absoluut niet.

Als ik met de honden wandel, gaan zijn mee in mijn energie. Zij voelen mijn groeiende speelsheid, zij merken hoe ik steeds meer in mijn natuurlijke staat van zijn kom. Dus ikzelf heb dat half uurtje nodig, de honden zijn enkel de reflectie van mij.

Zo gauw dat duidelijk wordt, komt weer een stukje magisch bewustzijn: De wereld om je heen is een reflectie van jezelf. Daarom is ook het groeten, de zachtheid, de speelsheid waarmee je door de natuur (het leven) beweegt heel belangrijk. De dingen die je ziet zijn afspiegelingen (reflecties) van je eigen gevoel. Als je daar bewust van bent, dan kun je daar dus wat mee.

Zoals men wel eens zegt: Tja hoe ik me voel, verandert niets aan de feiten. Stel dat dit waar was; wat ik niet denk, want zoals eerder beschreven begint alles bij gevoel – dan nog voel ik me liever goed en lekker dan slecht en miserabel. Toch?! De feiten veranderen toch niet. Maar dat is perspectief.

Nu zitten we in onze wandeling op een punt waar je om je heen kunt kijken, en genieten van de schoonheid. Je kunt zien hoe je hier gekomen bent, je weet dat het eigenlijk geen toeval is. Je ademt diep in en uit en je voelt liefde.

Dan kom je op het volgend punt van magisch-bewustzijn: dankbaarheid. Je spreekt het niet uit, maar je ademt het. Je laat het zien door te spelen, door te stralen, door stil te zijn. De natuur spreekt constant, maar gebruikt geen woorden.

Het zijn de dingen die je tegenkomt, tekens, symbolen, toevallige ontmoetingen. Het is het openstaan voor andere werelden, en het toestaan om geleid te worden. Het accepteren dat wat wij willen soms anders is dan dat wat wij nodig hebben. Een vertrouwen, en het kunnen loslaten van illusies. De eenvoud verkiezen boven de complexiteit. Een goede relatie met jezelf, want jezelf is als een trouwe hond die nooit doodgaat – een hond die je niet kunt negeren, en nooit opgeeft. Geef toe aan dat wat bij mij ooit de grote Witte Wolf was die me verdedigde daar waar nodig, maar die ik nu als mijn trouwe met gezel altijd bij me is – als een kalme wijze grote hulphond die precies aanvoelt wat ik nodig heb. Ik ben daar heel dankbaar om.

Magisch denken is veel natuurlijker dan de meeste mensen zouden verwachten. De realiteit is enorm flexibel en kan alles zijn. Overigens hoef je natuurlijk niet per se te wandelen – je kunt ook schrijven, kleuren, dansen, muziek luisteren, knutselen of welke bezigheid dan ook. Het gaat niet om de activiteit, het gaat om het bewustzijn en de intentie die je eraan koppelt. De tijd nemen voor jezelf. Bewust zijn van waar je mee bezig bent, en dat je veel meer bent dan dat wat je wilt zijn of dat wat je doet. Aandachtig zijn.

Hmm… Weer geen sprookje – maar wel van mezelf😉

Ik ga even wandelen…

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s