Verhuizen en verhuisd zijn binnen een week!

Zondag 19 januari 2014

Het is een grauwige zondag halverwege januari. Op de achtergrond klassieke vioolmuziek van de radiozender NDR-Kultur. Mijn radio is redelijk oud, en is al menigmaal met mij van werkplek naar werkplek gereisd. De antenne is ooit een keer afgebroken, dus welke zenders ik ontvang is afhankelijk van waar ik de radio neerzet. Het is zelfs zo erg dat als ik mijn radio 20 centimeter verplaats, dat mijn mooie klassieke muziek verandert in een luid ruisend kabaal dat enorm irriteert.

Dit is mijn eerste weekend in mijn nieuwe huisje. Het is ontzettend snel gegaan. Vorige week donderdag 9 januari 2014 was mij een tosti (croquetmonseigneur) aangebrand in de oven van mijn magnetron. De bewoners – de mensen die de bovenverdieping aan mij verhuurden – waren beiden weg. Toen ik de deur van de kamer waarin de magnetron zich bevond opende, kwam een dikke blauwe rookwolk mij tegemoet.

Onmiddellijk begon het brandalarm te loeien. De tosti’s waren zwartgeblakerd, en met het openen van de magnetron kwam natuurlijk nog veel meer rook tevoorschijn! Beneden hadden de mensen een automatische meldcentrale die ook allerlei boodschappen begon te geven: Brandmelder 4 boven in alarm.

Ik heb natuurlijk meteen alle ramen en deuren opengezet zodat alles kon luchten en de rook de weg naar buiten kon vinden. De lucht van verkoold brood stinkt enorm, dus heb ik nog geprobeerd met de wc-spray de brandlucht te verbloemen.

Ineens zag ik een buurvrouw in een rollator voor het smeedijzeren hekwerk staan met een telefoon in de hand. Zij had de hoofdbewoonster aan de telefoon. Het bleek dat de meldcentrale contact opgenomen had met de bewoners via de mobiele telefoon.

Ik heb ze uiteraard direct verteld dat er niets aan de hand was, het was enkel mijn tosti die aangebrand was, en zodoende was door de rookvorming het alarm afgegaan. De man van het stel, Lucas – vertelde mij dat ik om het alarm te stoppen de rookmelder boven eraf moest draaien en buiten neerleggen. Dat heb ik braaf gedaan.

Ik voelde aan alles in mijn lijf dat dit verhaal niet goed ging aflopen. Ik wist meteen dat dit het einde ging zijn van mijn avontuur bij de bed & breakfast waar ik drie maanden had mogen wonen!

Paniek en angst overviel me – ik heb nog eerst een kwartier lang gelucht. Nadat de rook uit het huis was, heb ik ramen en deuren weer gesloten, en ben ik weggegaan. Eigenlijk een soort van gevlucht. Ik wilde er niet bij zijn als de mensen thuiskwamen, ik wilde ze tijd geven om eerst de boel te overzien – in de hoop dat ze dan inderdaad zagen dat er niets kapot of verbrand was – enkel een verbrande broodlucht.

Ik ben toen naar het heideveld van het Noordbargerbos gevlucht. Ik heb daar rondgelopen en het verhaal op facebook gezet, en was toen al in een vrij fatalistische stemming. Iedereen zei dat ik om een tosti niet uit huis gezet kon worden, dat het iedereen kon gebeuren. Toch wist ik zeker dat dit het einde van mijn verblijf aldaar was.

Tegen vijven ben ik naar huis gegaan, de bewoners waren thuis. Zij waren bezig met het proberen om het alarm te resetten, wat niet lukte. Ik heb nog aangeboden te helpen, dat was niet nodig. Toen ben ik naar mijn kamer gegaan en dacht dat de thuiskomst wel meegevallen was.

Twee uur later echter, kwam mevrouw naar boven en begon te schreeuwen en te tieren dat ik vóór 1 februari het huis uit moest. Ik had tot Februari betaald, en zolang had ik tijd om een nieuw huis te vinden. Ik heb nog gezegd dat ik dat onredelijk vond, om iemand voor een aangebrande tosti het huis uit te zetten – maar daar had zij niks mee te maken, want zij was de baas, ik moest eruit, en ik wilde altijd gelijk hebben gilde ze.

Zoals ze kwam, zo ging ze ook weer. Op dat moment bleef ik heel rustig, en tegelijkertijd alert. Ik was immers voorbereid, ik wist dat het zou gebeuren. Uiteraard kwam heel snel daarna toch het intense verdriet opspelen – ik was immers weer dakloos, en wederom kwam het bericht voor mij volledig uit het niets.

Ik heb toen ook gelijk mijn moeder gebeld, en mijn zus, en had grote moeite om niet meteen mijn koffer weer in te pakken en gewoon te gaan lopen. Waar ik niet welkom ben KAN ik niet blijven – daar verzet mijn hele zijn zich dan tegen. Daar waar men zegt ik wil dat je gaat, ben ik genoodzaakt meteen te vertrekken. In een onwelkom thuis kan ik niet zijn. Ik kan geen ongenode gast zijn, ik ben daar veel te gevoelig voor. Te gevoelig voor het snijdende en brandende gevoel van het losscheuren en het bewust afscheiden met gevoelens van afkeer jegens mij.

Ik heb dus eerst intens gehuild en naar mijn moeder toe geuit dat me precies hetzelfde alweer overkomt, en dat eigenlijk telkens weer. En dat zo een gebeurtenis inderdaad een diepe link naar het verleden legt, waardoor ik direct weer in de harde survivalmodus kom. Overigens absoluut geen slecht reflex, want het maakt dat ik ontzettend snel en strak vol energie alles kan regelen en heel helder kan denken en handelen zonder moe te worden. Toch voor mij als persoon uiteraard een allerminst prettige situatie om in terecht te komen.

Op donderdagavond rond zeven uur ’s avonds kun je natuurlijk nog maar weinig regelen. Enige wat ik toen kon doen is voorbereiden. Een plan van aanpak maken, wikken en wegen binnen de paniek wat nu juist wel – maar vooral ook wat NIET te doen. Op zo’n moment ben je natuurlijk ontzettend impulsief omdat de adrenaline door je lijf giert. Je moet stappen nemen, je moet keuzes maken – er moet beweging zijn.

Juist op die momenten ben ik op mijn best. Hoe rot het ook soms kan voelen om alles weer kwijt te raken, om compleet door het lot in de rondte gesmeten te worden, en geen idee hebbende waar je morgen zult belanden. Dàt zijn de momenten waarop je voelt dat je leeft. Als het leven zich beweegt en bemoeit, en jijzelf niet meer hoeft te doen dan te blijven staan en te blijven lopen, en de balans te houden. Wat je ook doet, blijf staan, en blijf gaan, heb vertrouwen in je eigen kracht en doorpakken. Dat is de kracht van de krijger. Dat is op zo een moment de geestestoestand waar ik in kom.

Ik ben op de vrijdagochtend gewoon rustig mijn klant gaan poetsen. Ik had hem ook van het voorval met de tosti verteld, en ook hij dacht dat het wel over zou waaien. Mevrouw was gewoon geschrokken en een beetje boos geworden zei hij – het zal wel loslopen.

Ik was niet overtuigd. Sowieso, als iemand mij vertelt dat iets over is, dan is dat ook over. Ik respecteer keuzes, ook als ik het er niet mee eens ben of als ze onredelijk zijn. Als iemand genoeg van me heeft, zoals eerder gezegd, dan heb ik daar vrede mee.

Na het poetsen van meneer ’s huis ben ik direct naar het Brinkenhoes gegaan – dat is het gebouw van het buurtmaatschappelijk werk in de wijk Bargeres. Aldaar heb ik met Johan gesproken. Ik kon erg goed met hem praten, en ook daar heb ik weer de ogen uit mijn kop gejankt dat de gehele happening – en daar bedoel ik ook de voorgeschiedenis mee hoe ik überhaupt in een bed & breakfast terechtgekomen ben – zo ontzettend onrechtvaardig voelt dat ik niet begrijpen kan waar ik dat alles aan verdiend heb. Het is net alsof ik van de ene op de andere dag in een foute film terechtgekomen ben. Gelukkig heb ik genoeg levenservaring en ook ruggengraat opgebouwd om ook in onverwachte en oneerlijke of onrechtvaardige situaties alsnog het doel voor ogen te houden en niet af te wijken van de persoonlijk ingeslagen koers.

Johan heeft voor me gebeld naar de vrouwelijke bewoonster om te bemiddelen. Hij heeft gevraagd of het mogelijk was dat ik toch langer kon blijven. Dat was mogelijk zei ze, maar dan moesten er nieuwe afspraken gemaakt worden.

Tegelijkertijd had ik met Johan al besproken en overeengestemd dat het wellicht beter voor me zou zijn als ik toch zo snel mogelijk een ander onderkomen vond. Als ze immers al zulke uitspraken doet om een tosti, is ze op zoek naar een reden om van me af te komen. En ik had zelf ook al aangegeven dat haar dominante karakter en het mijne niet echt goed bij elkaar pasten.

Zodoende heb ik van hem een lijst met telefoonnummers meegekregen. Diezelfde vrijdagmiddag heb ik al de nummers op de lijsten gebeld en aantekeningen gemaakt met wat men te bieden had. Zij die niks hadden heb ik gevraagd of zij weer mensen kenden die wel wat hadden. Aan het eind van de middag had ik 3 opties: een studio voor 470 euro per maand, een kamer in de Weerdingerstraat waar ik op dinsdag zou kunnen bezichtigen, en een kamer in Emmermeer boven een café voor 520 euro per maand.

De kamer boven het café heb ik meteen afgezegd, want 520 euro huur zonder huursubsidie en dat voor een kamer, kan ik nooit betalen! ’s Avonds rond een uur of acht belde meneer Westerhof mij op voor een afspraak om de studio te bezichtigen: Zaterdagochtend 11 januari om half elf – in mijn agenda staat bij de omschrijving:”Lange blonde man, in de 60, 2m lang, ingang Statenweg, met de neus naar de flat is de ingang rechts”. Meer wist ik niet van mijn studio, maar ik wist dat dit hem werd!

Ik moest wel ja zeggen, dat voelde ik aan alles. Vrijdagavond begon het tot me door te dringen: Ik heb een huisje! Yes! Ik had hem al gevraagd of ik recht op huursubsidie had, dat heb ik! Ik dacht verder: Ik heb geen geld voor borg, en niet om in te richten, van alles niks. Dus nadat ik me overtuigd had dat ik dit huisje nog vóórdat ik het gezien had ging nemen, omdat het altijd beter zou zijn dan GEEN huis, heb ik mijn vader gebeld.

Ik heb mijn vader de situatie uitgelegd, en hij begreep me volkomen, heeft niet getwijfeld en me toegezegd dat ik van hem geld kon lenen – mocht ik het nodig zijn. De borg kon ik sowieso van hem lenen. Dus, weer een reden om het niet te doen geëlimineerd! Ik ben namelijk een eerlijke en oprechte man, ik kan niet vol overtuiging ergens instappen en zelfverzekerd zijn als ik niet weet of voel of anderszins kan peilen of het ook daadwerkelijk de goede keuze is. Als iets niet goed voelt of is, dan doe ik het niet. Ik doe of ik laat, en ik sta altijd achter mijn keuze.

’s Morgens ben ik dus gaan kijken. Heb gewacht op de lange blonde man – die overigens in een dikke Range Rover kwam aanzetten! Hij was ontzettend aardig en toegankelijk. Ik heb hem bij het binnengaan een beetje van mijn situatie verteld, alleen het tosti-gedeelte heb ik achterwege gelaten. Ik heb hem verteld dat ik boven een bed and breakfast woon, en dat die mensen me drie maanden hebben kunnen opvangen. Nu is de winter bijna over en krijgen de mensen weer aanmeldingen door toeristen die willen reserveren – en zij ontvangen liever toeristen die ze kunnen verzorgen voor een weekendje, dan een alleenstaande vader. Bovendien wil ikzelf ook niet met mijn voeten constant onder andermans tafel zitten.

Dit begreep hij volkomen, en na de bezichtiging zei hij dat hij een goede indruk van me had, en dat hij me de plek ook gunde. Hij vond het ook fijn dat ik nu zo ontzettend dicht bij mijn kinderen woon etc. – er zitten maar 2 straten óf 1 park tussen. Hij heeft meteen na het bekijken van de kelder en nog een beetje gezellig geklets mijn ID-kaart gekopieerd bij het Bruna postwinkeltje, en de 15e januari om 11 uur kreeg ik de sleutel en het huurcontract!

Bij het weggaan sprong ik een gat in de lucht! Ik had een huisje – eindelijk, een plek voor mezelf! Eigen keuken, eigen badkamer, eigen woonkamer, eigen alles! Een eigen voordeur, zelfs een eigen balkon! Ik was ontzettend blij – en dan ben ik nog steeds als ik eraan denk – tranentrekkend blij!

Die zaterdagochtend ben ik meteen bij Helga en de kinderen langs gegaan om het goede nieuws te vertellen. Ik heb daar toen nog geluncht, en ben daarna naar mijn kamertje gegaan en heb de bewoners verteld dat ik een nieuw huisje gevonden had. Zij reageerden mat.

Die middag ben ik op mijn fiets alle drie de kringloopwinkels van Emmen afgeweest om al mijn spulletjes uit te zoeken. Bij de Wissel, de Waar en het Goed. Op mijn facebook van die zaterdag kun je alle foto’s en omschrijvingen wel vinden wat ik me uitgezocht heb.

Het belangrijkste vond ik het bed, zodat ik zeker wist dat ik op de 15e januari ook daadwerkelijk de deur van de bed & breakfast achter me dicht kon slaan. Die zaterdagavond  ben ik alles al stilaan gaan inpakken en schoonmaken. De zondag, maandag en dinsdag ook.

Stukje bij beetje heb ik alles in het geheim voorbereid zodat ik zeker wist dat ik op dinsdagavond helemaal niks meer wat van mij was aanwezig was in de bed & breakfast. Ik wilde honderd procent zeker weten dat NIETS mij kon weerhouden om op die bewuste dag de deur achter mij dicht te slaan en daar nooit meer naartoe te hoeven.

Het bed heb ik met Helga op de maandagmiddag al bij haar in de schuur opgeslagen met nog een aantal andere spulletjes. Toen ben ik daarna nog weer bij de kringloopwinkel de Wissel langs geweest om nog eens naar een wasmachine te kijken, maar ook om te vragen of zij een steekkarretje te huur hadden. Dat verhuurden zij niet. Toen zag ik echter een papiertje staan waarop stond dat ze voor 10 euro aan huis bezorgen. Ik vroeg: “Hoeveel bezorgen ze dan voor 10 Euro?” – “Een vrachtwagen vol als het moet!”, sprak het meisje lachend.

Toen ben ik dus de hele winkel doorgegaan en heb me daar alles uitgezocht: Een bankstel, een tafel, een kledingkast, een tv, en een wasmachine! Alles bij elkaar voor 370 euro. Afgelopen vrijdag 17januari 2014 is het geheel bezorgd in mijn flatje.

Mijn kinderen heb ik afgelopen week elke dag gezien, en de hele week eet ik al warm bij Helga en de kids. Gisteravond heb ik de eerste keer gekookt samen met Ilja – en zij is gisteren ook de hele dag hier bij me geweest in mijn nieuwe huisje!

Nu moet ik even snel mijn middagbrood eten, want om 1 uur moet ik bij de kinderen zijn om samen te gaan zwemmen in Aquarena.  Zo kan het gaan in het leven!

Het enige wat me nog zorgen baart zijn de financiën: De complete huur bedraagt 520 euro per maand: 470 + 50 euro stookkosten voor de blokverwarming. Ik zit momenteel op een minimum en alle toeslagen moeten nog beginnen te lopen… Maar, hopelijk regelt ook dat zichzelf mettertijd!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s