Schrijfuurtje

Het loslaten van de regie, en het bereiken van werkelijke ontspanning en spontaan leven.

 

Gisteravond sloot ik af met de woorden “we zien wel wat de morgen brengt”. Dit had ik op een positieve manier bedoeld, maar had toch een onzekere ondertoon. Ik wist namelijk nog niet wat ik in de ochtend zou moeten doen, er waren geen klanten die op me zaten te wachten.

Toch ben ik tot in de middag aan een stuk door bezig geweest, geheel ongepland en onverwacht. Het is een hele kunst om mijn agenda bij te houden met wisselende klanten en afspraken die niet geheel duidelijk gepland worden vanuit mijn werkgever. Dat geeft verder niets, want het geeft mij de gelegenheid erachteraan te bellen en om opheldering te vragen.

 

Ik vind het belangrijk om goed voor mijn klanten/cliënten op te komen, zij kunnen er namelijk niets aan doen – en hebben bovendien totaal geen weet van wat er zich achter de schermen aan organisatie en (mis)planning allemaal afspeelt.

 

Uiteindelijk is het grotendeels geregeld nu, alhoewel ik morgenochtend alsnog even bij mijn werkgever langs zal gaan om even weer een eerder doorgebelde afspraak nog concreet te maken zodat zij die ook goed in het systeem hebben staan.

 

Verder heb ik mij uitgeleefd met de WW-uitkering en de verplichtingen die daarbij horen. Het actief solliciteren en oriënteren en bijscholen d.m.v. online aangeboden trainingen en cursusjes met opdrachten vind ik eigenlijk best leuk. Het houdt je fris en bezig, en laat je tegelijkertijd nadenken over hoe vreemd het werkveld in elkaar kan steken.

 

Zo gaat het in de training bijvoorbeeld over competenties en elevator pitches en netwerken. In hoeverre dat van toepassing is op een ongeschoold iemand als ik, die blij mag zijn als hij in aanmerking komt voor ongeschoold werk binnen 10km afstand van zijn woonplaats omdat ik geen rijbewijs en auto heb – durf ik niet hardop te zeggen.

 

Tegelijkertijd heb ik zoveel verschillende soorten werk gedaan dat het een soort van schizofrene bedoeling wordt waarin het voor mij moeilijk kiezen is welke kwaliteiten ik nu naar voren wil laten komen.

 

Er is de hardwerkende aanpakker, die geen baan te min vindt:

 

“Werk is werk, pakken wat er is! Het houdt je van de straat, en staat goed op het CV!”

 

Ook is er de dienstverlenende sociaal ambitieuze man die het liefst als enthousiaste duizendpoot midden in de maatschappij staat:

 

“Tussen de mensen en als dienstverlener ben ik op mijn best. Rijk word ik toch nooit, maar als ik iemand helpen kan, al is dat maar met een goed gesprek of het ondersteunen in de schoonmaak – dan geeft mij dat tien keer meer voldoening dan het correct afwerken van een product in welke fabriek dan ook. Levensvreugde staat boven inkomen.”

 

Dit soort tegenstellingen van ambities, idealen en het nuchter verstandelijke werken elkaar regelmatig behoorlijk tegen. Als ik in de fabriek werk, verlang ik naar het sociaal werk – dan mis ik het mens kunnen zijn in plaats van een nummer.

 

Als ik sociaal werk doe, mis ik het aantal uren, dus indirect het inkomen, en voel ik me onrustig uit angst niet genoeg geld te verdienen om van rond te komen.

 

Ik vind het heel belangrijk dat alles goed en netjes geregeld is, dat de zaakjes op orde zijn. Wat er ook voorvalt in een leven, je moet er wel het beste van maken, en dat mag best enige inspanning vergen. Mijns inziens is het juist de bedoeling in het leven dat je moeite doet, en letterlijk het beste eruit probeert te halen. Ik heb een beetje een afkeer of antipathie van mensen die bang zijn om moe te worden.

 

Uiteindelijk ben ik best wel een streber, wat natuurlijk raar klinkt als ik na ga wat ik dan zoal bereikt heb qua opleiding en werk. Toch klopt het wel. Dat is weer zo een tegenstrijdigheid binnen mezelf die mijn leven er niet makkelijker op maakt. Ik wil wel heel graag vooruit, en het liefst ook heel hard of snel – maar op de een of andere manier komt dat er niet uit zoals ik mij dat had voorgesteld.

 

Ik wil van alles ondernemen, eigenlijk een heel rijk sociaal leven hebben met een groot netwerk. Als puntje bij paaltje komt ben ik eigenlijk vrij alleen. Hoewel ik open en spontaan ben, heb ik niet echt mensen die zich aan me hechten of ik aan hen.

 

De flierefluiter, zoals de wind waait, waait mijn jasje. Een sociale einzelgänger: Graag in gezelschap en samen, maar dan toch weer gezellig terug naar mezelf.

 

Tijd voor mezelf is iets wat ik wel nodig heb.  Alle indrukken, open gedachten en ideeën rustig verwerken. Het vinden van rust, ontspanning en ruimte door actief te zijn. Dat kan lezen, wandelen, fietsen, schrijven of musiceren zijn. Praten werkt ook, alhoewel dat vaak alleen tot nog meer ideeën leidt. De ideeën zijn het probleem ook niet – te weinig tijd en discipline of volharding om ze allemaal uit te werken wel.

 

Vandaar dat tijd nemen om eerst eens te laten wat me ergert, en bezig te zijn met wat ik nuttiger vind een goed begin is. Het klinkt vreemd, maar chatten bijvoorbeeld kan mij enorm irriteren – vooral omdat het geen echt nut heeft anders dan het opvullen van tijd en ruimte. In die zin vind ik het dan ook een verspilling van tijd en ruimte, en dus compleet oneerbiedig naar het leven zelf toe.

 

Het gewoon voorbij laten gaan van het leven vind ik echt zonde. Tv-kijken, naar een schermpje staren en zien hoe anderen leven en daar dan af en toe bij grinniken of een traantje laten, daarbij graaiend op de tast in een kom chips en frisdrank of bier naar binnen gulpend, gevolgd door een ontzettend harde boer die ongeremd door de ontspannen houding van het lichaam naar buiten bulkt.

 

Compleet verstilde lichamen, hele gezinnen gebiologeerd aan de buis gekluisterd – of scrollend op een tablet, telefoon of pc met facebook voor hun neus. Zombieachtige taferelen, maar niemand die zich daar druk om maakt. Het hoort bij de tijd – net als roken dat ooit deed. Trend breekt wet.

 

Mijn mooie bruine ribcord broek heeft allemaal witte stipjes. Dat komt van het chloor dat ik gebruik bij het poetsen van de wc. Schijnbaar heeft het een beetje gespetterd, en als ik dan op mijn knietjes voor de pot zit – tja, dan krijg je vlekjes.

 

Het is nu 23:46 – heb ik 23:45 helaas net gemist. Ik vind het eigenlijk wel weer goed geweest zo. Ik heb mijn ei weer kunnen leggen, gedaan wat ik wilde, en kan nu voldaan gaan slapen. De toegevoegde waarde van dit soort blogteksten is natuurlijk nihil. Misschien heb je wel gelijk: Had het meer nut gehad als ik CSI Miami had gekeken i.p.v. het internet te vervuilen met random gedachten van een willekeurige vrijgezel die het leven nog moet ontdekken en naarstig op zoek is naar dat avontuurlijke levensdoel.

 

Toch op het einde weer terug naar de romantiek van het leven. De avonturen, de mogelijkheden, de dromen en utopieën – de idealen nog na te streven en de kansen die er nog liggen. Weer terug naar het idee van de vrijheid, de keuze om te genieten of te lijden. De Bourgondiër in mij die het nooit toe zou staan om mezelf te laten lijden – mijn levensvreugde is veel te groot!

 

Ik wens u of jou als lezer een goede nachtrust toe. Ikzelf slaap altijd goed!

 

Welterusten

 

 

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s