Genieten van het alleen zijn met jezelf

Image

onder het genot van http://radioplayer.omroep.nl/radio4-default/ zit ik hier romantisch alleen te wezen. Kleine schemerlamp aan, de radio niet te hard, het raam open met het geluid van voorbijrijdende auto’s door de natte januaristraten.

 

Het nieuwe jaar is begonnen, een nieuw begin gemaakt. Onuitgenodigd, toch uitgenodigd op een nieuwjaarsfeest na een schaamteloos vertoon van mijn onwil het nieuwe jaar alleen te willen inluiden.

Toch had ik wel een mooi idee gemaakt om mijn Nieuwjaar alleen op een mooie manier in te luiden. Als iemand die op de rand staat van de samenleving en de natuur, had ik van een afstand vanuit een plek ergens in de openheid en uitgestrektheid van het platteland het vuurwerk willen aanschouwen in tevredenheid.

De stilte, de ruimte, de vrijheid, het is allemaal zo bereikbaar. Er zijn ideeën, beelden, vlagen van gedachten en misschien wel archetypen die in vlagen bij me opkomen die mij ontzettend rustig en tevreden stemmen.

Het bevreemd mij hoe goed ik de eenzaamheid oppak, hoewel ik mij er uiteraard op betrap dat ik soms de discipline laat varen en mij laat meezwelgen in de verleiding van het overbodig sociale geneuzel op het internet. Voice- en videochatten via Camfrog.

Toch kom ik altijd weer terug bij de kern, en die kern voor mij is altijd weer terug naar de basis in de puurheid van het zijn. Die puurheid is voor iedereen uiteraard anders – ik kan er vaag over lullen, en dat is dan ook onderdeel van het genieten.

Ik zit hier geheel onverwacht op een bovenverdieping van een gewoon woonhuis, met een schuin houten schrootjes plafond en gedrapeerde gordijnen die eruitzien alsof ze bij het eerste beste bungalowpark zijn meegenomen: Donkerblauw met rode, roze en gele strepen.

De muren zijn wit, de vloer is van blauw zeil, terwijl de andere kamer en de gang een soort houten laminaat heeft. Ik heb een badkamer met wc, en koken mag ik doen in de keuken van de hoofdbewoners – iets wat ik het liefst zo snel mogelijk achter de rug heb.

Het geheel moet ik heel nauwkeurig onderhouden, en krijg constant ongewenste commentaren of opmerkingen, en grapjes die ik standaard niet grappig vind.

Mijn woonkamer bestaat uit een lounge-set die men normaalgesproken in de tuin gebruikt. De was wordt voor mij gedaan, het enige dat ik hoef te doen is de volle wasmand beneden naast de wasmachine te zetten `s morgens voordat ik wegga. Als ik dan terugkom van mijn werk, fietstocht of winkelbezoek – hangt mijn was keurig netjes aan het rekje te drogen boven het trappengat.

Mijn servies heb ik voor 8 euro bij elkaar gescharreld bij een kringloopwinkel, evenals mijn pannen. Mijn pc is stuk door een of andere vage registerbeschadiging, en mijn laptop een dag later ook doordat deze op de grond gekukeld is tijdens een telefoontje voor mijn werk.

Ik werk sinds heel kort bij Zorgwerk voor Thalia thuiszorg. Ik maak schoon bij de oude mensen thuis. Dit werk heb ik 4 dagen na mijn oude werk gekregen. Hiervoor werkte ik bij VDL Wientjes. Vrijdag 13 december 2013 was mijn laatste werkdag aldaar. 18 December heb ik het nieuwe contract bij ZorgWerk getekend.

Twee maanden geleden had ik nog een vrouw, drie kinderen, twee honden, een eengezinswoning met voor- en achtertuin en vier slaapkamers. Ze had er geen zin meer in, kon er niet meer tegen. Waartegen is een raadsel – en maakt me eerlijk gezegd ook helemaal niets uit. Als het klaar is, is het klaar.

Hoe dan ook is het wonderbaarlijk en haast onwerkelijk hoe snel ik deze omslag gemaakt heb. De onwerkelijkheid ervan en het absurdistische bevalt mij zeer. Ik beleef er plezier aan om te zien hoe hard het leven kan omslaan op een compleet onverwacht moment en een manier die ik in de verste verte niet had zien aankomen.

Ineens leeft het leven weer, en gaat de wereld weer helemaal open. Het bewustzijn van alle kanten op te kunnen, alle wegen te kunnen bewandelen en echt tijd voor mezelf te hebben werkt enorm bevrijdend.

Tegelijkertijd is het niet altijd zo avontuurlijk als het lijkt. Zo gauw de discipline zakt, en het leven dreigt te vervallen in een sleur, of het ontbreekt aan daadkracht, dan vervagen de idealen en wordt alles mottig en grijs.

Vandaar ook dat ik in de schrijversstoel kruip, om dit mijn heiligdom te maken. Dit is het begin van mijn nieuwe leven. Dit huis, deze setting, deze situatie lijkt zo ontzettend veel op mijn eerste echte eigen plekkie, dat het compleet onmogelijk is de overeenkomsten te ontkennen.

Wederom werk ik mij los van een onwerkelijkheid en kom ik weer terug bij mezelf. Houden van is ook liefdevol los kunnen laten. Ik weet niet hoe, ik weet niet wat, en ook niet waarom  maar mij wordt de vrijheid weder geschonken. Het is geen straf, het is een gift.

Of ik nu de juiste keuzes zal maken, de juiste weg insla, dat weet ik niet en maakt me verder ook niet uit. Ik ben weer terug gelust naar een kruispunt. Weer vind ik mezelf, en weer denk ik naar de ander op zoek te moeten. Weer wil ik vluchten, denk ik ver weg te moeten. Dat zou ik dan enerzijds juist niet moeten doen, en anderzijds moet je ook niet teveel afwijken van je natuur.

Hoe het ook zij, op dit moment ligt alles open, en ben ik niet degene die de koers bepaalt. Het lot weeft, en ik ga met de getijden mee als een bootje op de golven dat stuurloos gedragen wordt in een storm door de handen van de zee.

Het woelige water, de stormtijd, maar in die chaos wel het vertrouwen zien dat je gedragen wordt, en bewust naar een bepaalde richting geleid wordt. Twee grote handen die een zee dragen, en de drager weet waar hij me neerzetten zal.

Ik voel me meer als een beschouwer dan een deelnemer, en als ik al deelneem doe ik dat om het achteraf te beschouwen en te beschrijven. Ik sta erbuiten en neem waar, zelfs in mijn eigen leven. Levensbeschouwing – vroeger één van mijn lievelingsvakken op school.

Als een monnik zitten te schrijven, fluit te spelen, te lezen of te vertalen. Mijn traditionele instrumenten, mijn voorliefde voor oude geschriften en ballades. De liefde en inspiratie die ik haal uit de natuur. Oude muziek, vervlogen werelden, een besef van hen die voor ons gegaan zijn zonder heel veel parate kennis te hebben van de geschiedenis.

Ik ben niet van een kerk, niet van een club, geen groepsdier. Toch voel ik mij een priester, toch voel ik mij verbonden, toch zoek ik de discipline en een bepaald soort van helderheid. De helderheid, die voortvloeit uit de discipline. Het meditatieve, het streven naar meesterschap, bezigheden die een leven kunnen vullen. Een levenlang kunnen leren en verbeteren, en nooit klaar zijn. Technieken verfijnen, en groeien – altijd blijven groeien en vooruitgaan.

Wat er ook opgegooid wordt, spelen met het perspectief, wetende dat alles wat op je pad komt mogelijkheden biedt. Het leven beschouwen als een droom, vol van betekenis en vol van symboliek – gevuld met tekenen en lessen en handreikingen die constant geweigerd of aangenomen kunnen worden.

Een reis, een avontuur, zo mooi dat je het zelf niet verzinnen kunt.  Mijn muziek is me ontnomen – ik mag hier geen fluitspelen, kan hier niet drummen, heb geen plek voor klankschalen en didgeridoos.

Lezen en schrijven dat zijn nu mijn instrumenten, mijn gereedschappen voor deze periode. Waar ik over een half jaar, een maand, of twee maanden zijn zal – ik heb geen flauw idee. Wat ik wel weet: verandering is op komst, en hoe leuk ik dat ga vinden kan ik niet voorspellen. Ik hoop dat het lot mild met me zal zijn, ik probeer het zo goed mogelijk te dragen. Als ik maar blijf staan en lopen, niet bang ben om moe te worden, geen vrees om mezelf in de ogen te kijken, en volledig eerlijk kan blijven kijken en handelen – dan heb ik niets te vrezen en komt alles goed.

Alleen zijn hoeft niet eenzaam te zijn als je de volheid van jezelf accepteert en uitdraagt. Ik ben zoveel meer dan ik kan laten zien. Vandaar dat leven een dagelijkse praktijk is –  Het leven praktiseer je, het is een dagelijkse oefening, al doende leert men.

Eerlijk gezegd ben ik nu klaar met schrijven. Het idee van te stoppen, en dan maar naar de tv toegaan maakt mij somber… TV of computer – beiden even nietszeggend op dit moment. Lezen heb ik voor het eten al gedaan, maar kan inderdaad ook nu weer prettiger en meer voldoening bieden dan het kijken naar een scherm… Rust en bezinning🙂 Heerlijk… Het is stil in mij, leegte en rust… Ik pak mijn kussen, en ga lekker op de bank liggen, met tv aan, ik hoef niets te volgen – en hou een beetje mijn facebook www.facebook.com/sjpielsewolf.wotanson en twitter  @sjpielsewolf in de gaten…. heerlijk ook die muziek van Radio4 klassiek http://radioplayer.omroep.nl/radio4-default/

Tot ziens, en bedankt! – ik ben uitgezwijmeld!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s