Even biechten

Ik moet even biechten… Sinds een week valt mij iets op in mezelf, een patroon.. Met Cin heb ik het er gisteren nog een beetje lacherig over gehad – maar toen had ik nog niet eens in de gaten hoe diep dat zit, dat patroon.

Ik zal maar een stukje voor-uitleg doen. De meesten zullen wel weten dat ik best in een aardig confrontererende kutperiode zit. Dat heeft meerdere oorzaken.

Op de eerste plaats de crisis, die alle zekerheid wegneemt bij een man. Op de tweede plaats het bedrijf waarin ik werk, omdat ik weet dat ze als het ware een winterstop inlassen, alleen nooit precies wanneer en daarin nooit open en eerlijk zijn, op de derde plaats een hechtingsstoornins – waardoor ik HELEMAAL niet met zulke onzekere situaties kan omgaan.

Ik ben daar overspannen van geworden, erger nog, het heeft mijn oude stoornis enorm getriggerd. Ik ben me onveilig gaan voelen, ik ben bang geworden, ik ben mezelf gaan beschermen en bewapenen, en uit onmacht hoe, is mijn oude manier naar boven gekomen…

Mijn oude manier is aftrappen, keihard aftrappen … Ik wil dat niet maar het overkomt me – zo gauw ik pijn zie in de mensen waarvan ik hou, zo gauw ik verdriet zie, zo gauw ik onmacht zie in iemand om met mij om te gaan – dan voel ik mij daar zo schuldig over, dan ben ik zo onzeker, zo bangt, en tegelijkertijd zo overtuigd ervan dat dat allemaal door mij komt – dat ik die persoon dat niet wil aan doen.

Dan trek ik mij terug, dan scheur ik mij los, en dan interesseert het niet hoeveel het mij doet – want ik wil absoluut NIEMAND pijn doen, al helemaal niet de mensen waar ik van hou….. DAT is wat gebeurd is.

Ik ben er niet uitgetrapt, Ik heb Helga haar pijn gezien, de frustratie gevoeld van het moment.. En op dat moment zat ik al op een dieptepunt – ik was al op, was al zwak zat al op de laatste lootjes… Ik moest mijn ei kwijt, kon mijn ei niet kwijt, heb het geprobeerd – mog niet, kon niet, ging niet, moest niet zo wezen schijnbaar…

Maar ik ben verder geen domme jongen – ik ben idd bij een psycholoog geweest die al wat papieren van me had – en die vertelt me dingen – dingen die binnenkomen, maar ook die me meteen aan het denken zetten. Ik ben iemand, mij zeg je iets, en het werkt door. Tzijn nieuwe dingen waardoor ik nieuwe inzichten krijg, meer bewust ben van mezelf als inderdaad iemand met een beperking….

Afgelopen twee weken heb ik heel veel met mensen gepraat via skype – inderdaad – allemaal vrouwen – want inderdaad, zo ben ik ja! Ik ben iemand die zich moet kunnen uiten en ik kan dat inderdaad het best bij vrouwen… duss….. Maar ook daar heb ik enorm lopen te trappen – zo extreem bij 1 persoon dat me is opgevallen precies op welk punt.

Dat meisje/die vrouw heb ik gister ook weer op alle mogelijke manieren geblokkeerd – maakt verder ook niet zo heel veel uit, want ik ken het kind net 2 weken en woon heeeeeeeel ver weg enzo – dus kzal er niet heel lang om treuren. Ik wil wel die les meepakken…

Dat meisje is net als ik beschadigd, maar op een andere manier… Zij trapt ook, zij reageert ook heel heftig op zaken waar ik van denk: overreageer je nu niet een beetje? Voor haar is dat gevoel op dat moment net zo echt, komt keihard binnen – ook al is het compleet onrealistisch – voor haar is het zo – en zij wordt dan heel bang, heel verdrietig, heel onzeker….

Doordat zij getriggerd wordt door iets in mij, in mijn gedrag waardoor zij in de stress en angst schiet – TRIGGERT zij in mij mijn reflex, mijn reactie, mijn onzekerheid, mijn angst, mijn zelfcomplex dat ik de oorzaak ben van het verdriet van de ander en trap ik METEEN weer keihard af. Want ik zie die pijn, ik voel die pijn, ik voel dat het IETS met mij te maken heeft en mijn vluchtgedrag zet zich meteen in werking….

ZIJ echter heeft wel grip op mij, want ze is hetzelfde, zij kon mij bedaren. Zij kon mij laten zien Dave jongen je ziet liefde, en liefde, houden van doet ook pijn… Het doet zo ontzettend pijn dat ik me kut voel dat ik een wildvreemde meer heb kunnen binnenlaten dan mijn eigen vrouw…

In twee weken tijd heeft die meid me helemaal door, ze heeft mijn aan en uit knop gevonden, en ze zegt kerel, ik accepteer je helemaal, ook MET je fucking gebreken – want ik WEET dat je zoveel te geven hebt aan de wereld, ik zie hoe bijzonder je bent en hoeveel je van iedereen houdt…

Zij ziet waarvoor ik sta, anderen denk ik ook, ze zien toch mijn strijd – ze weten het allemaal – ik ook allang – Maar fuck hey…..

Wat nu met Helga 1 keer in 10 jaar is gebeurd, gebeurde bij mijn moeder thuis in mijn slechtste periode 4 keer per week of misschien wel elke dag…. En dat is juist de hele kutterij….

Toen Helga die avond na de wereld draait door, heel kalm voor me stond, mijn koffie gaf, bleef staan, me aankeek… en helemaal vanuit haar eigen gevoel zei: Dave ik kan er niet meer tegen… Ik kan het niet meer… – Toen zag ik de zelfde hopeloosheid, dezelfde onmacht, hetzelfde verdriet, echt het compleet niet-meer-wetende-hoe – En DAT precies DAT – dat verscheurt mij helemaal… want ik WEET het… en ik kan er verdomme ook niks aan doen. Ik ben gewond, ik ben getekend, ik heb mijn gat, ik heb mijn gebrek.

Maar ik heb er verdomme wel ook recht op! Ik kan mijn leven niet opbouwen – op mijn werk heb ik precies hetzelfde, met opleidingen ALLES wat in het leven HECHT – hecht tot zover, en dan komt het te dichtbij en trap ik het af… Ik ben zo ontzettend diep dat iedereen die zegt: Ik waag die sprong! – En die zijn er gelukkig die mensen – Helga was daar ZEKER 1 van – Mijn moeder trouwens ook – Mijn zus is tot nog toe de enige die inderdaad ECHT niet afgehaakt heeft haha – die is gelukkig net zo gek als ik (l) waar ik ook heel blij om ben – als inderdaad iemand weet waar ik het over heb is zij het wel – dus dankje Cin Ik hou van je – van al de rest ook – maar daarvan liever op afstand, want ik WIL ze NIET PIJN DOEN!!!

En tegelijkertijd door zo weg te gaan, door te zeggen blijf op veilige afstand want ik bijt uit reflex, dus door eigenlijk te zeggen: ik vertrouw mezelf niet meer aan jouw toe – dus ik vertrouw jouw niet – want ik geloof niet dat jij op de goede manier met mij kunt omgaan – dat doet hun dan misschien wel pijn… Maar het is wel eerlijk.

Of het realistisch is durf ik niet meer te zeggen. Ik bedoel ik heb de afgelopen weken weer ZOVEEL meegemaakt… Zoveel van mezelf gezien – gedrag van 15 jaar geleden, maar dan als toeschouwer met de ogen van nu van een volwassene… Ik HEB gelukkig mijn ontzettend heldere momenten, ik heb mijn dromen, mijn inzichten, mijn gevoeligheid, mijn verstand en mijn bewustzijn, plus al die dingen die mij nog meer helpen om het geheel te kunnen bezien.

Dus in princiepe – ik zit nog steeds heel erg op de goeie weg. Alleen het PROCES zelf – daar gaat tijd in zitten – Klaar ben ik er zeker voor… Dit bovenstaande stuk – die biecht, die openheid, die raakheid, dat moet gewoon.

Zo mijn zwarte balletje voor de dag is er weer uit – Alweer wat ruimte, zodat er weer wat meer plek voor liefde en mezelf is… Want dat is het.. Ik heb letterlijk ruimte nodig! Tijd en ruimte om aan mezelf te werken – zonder alteveel afleidingen… Laat me maar lekker mezelf tegenkomen – ik vind het heerlijk! Ik meen dat ook.

Ik eet goed, ik ontspan genoeg, zorg goed voor mezelf – en van nature komen deze momenten….. Ik heb ZOVEEL gejankt deze week, zoveel weer ECHT gevoeld… Ik ben mezelf terug het vinden – En Davey is op zijn mooist alsie zichzelf is… Dat is de Davey waar jullie van houden.. Een vrije onbevlogen spontane creatieve Davey die gewoon alleen maar zichzelf hoeft te zijn – en helemaal niet hoeft na te denken over wattie zegt of doet, want ik BEN gewoon een goeie spontane jongen. Ik ben inderdaad dat dartelend hert dat zich eigenlijk helemaal nergens niet druk over behoort te maken.

Als je op mij allemaal “aardse problemen” gaat stapelen die helemaal geen problemen zijn – omdat ik er helemaal niks aan kan veranderen – en dan doel ik op dat klote werk en die kut crisis waar eigenlijk NIEMAND wat aan kan doen…. Dan ga ik inderdaad verstikken… En dan kom ik vast te zitten… Ik ben gewoon stom geweest, ik heb me laten meeslepen in verwachtingen van anderen die ik nooit zal kunnen waarmaken… Ik heb mezelf lopen slopen, mezelf lopen dwingen, mezelf die fabrieken in lopen schoppen – en aan de ene kant is dat ook goed – een man moet werken en zijn gezin onderhouden en centjes verdienen…….. ALLEEN – Ik had TOCH een klein beetje meer rekening mogen houden met mezelf door dan op zijn minst iets te vinden wat ook maar een heel klein beetje plezier of voldoening teruggeeft…..

Maarja, dat is er op het moment niet – dus ik heb me opgeofferd, en ik draag daar nu de consequentie van – vind ik ook niet erg, ik heb het met liefde gedaan – mijn gezin is mijn alles…. dat ben ik dan nu welliswaar kwijt, maar elk nadeel heb zijn voordeel… Ik heb nu wel die tijd om ECHT aan mezelf te werken en het helingsproces af te maken waar ik 15 jaar geleden mee begonnen ben.

Want wat is kwijt? Ik zie mijn kinderen bijna 3 keer per week, mijn vrouw geeft me nog steeds een knuffel, vraagt hoe het met me gaat, kust me tot ziens en vraagt of ik blijf eten… Ik ben het niet kwijt – Mij wordt me de ruimte gegund die ik nodig ben..

Mij loslaten is een daad vanuit liefde en compassie – niet vanuit afkeer haat of verdriet – Daarom zijn we ook compleet niet boos op elkaar… Ik weet dat ik het nodig ben om mezelf weer te vinden, en zij denk ik ook.

Ik vind het wel goed zo. Ik moet zometeen even 2 uurtjes werken in die kutfabriek waar ik onverwoestbare met glasvezel versterkte NOOIT meer van de aardbodemverdwijnende polyester producten kan gaan persen… Technisch en motorisch werk met mijn 2 linkerhandjes, alleen aan de machine met mijn sociale karakter…… haha Ja lekker logisch, PAST ECHT bij me dat werk haha…..

Maar ochja, lekker belangrijk – als mijn zieltje weer begint te trappen daar, dan heb ik alleen maar meer vrijheid gewonnen en niets verloren…. Want inderdaad jongens…. Verwacht van me wat je wil, maar verwacht niet wat je niet van me verwachten kunt, want dan valt het altijd tegen….. Stel alsjeblieft je verwachtingen bij – Dat is een tip van Flip – Kun je dat niet, dan raak je me inderdaad voor een deel kwijt… Niet omdat IK dan anders doe of ben, maar omdat JIJ je verwachtingen niet loslaten kunt. Neem me alsjeblieft gewoon zoals ik ben, en ik weet dat dat best lastig zijn kan, want inderdaad: Ik ben heel veel…..

Ik kan ook snappen dat Helga moe van me geworden is, mijn moeder moe van me geworden is, IEDEREEN moe van me kan worden…. Daarom juist probeer ik mij te verdelen… Een beetje Davey hier, een beetje Davey daar, een beetje Davey zus en een beetje Davey zo….. Ik ben teveel voor 1 persoon hihi Dus deel me maar – vind ik helemaal niet erg haha…. wat een fout einde, maar het is wel zo!

Zo ik ga maar eens een broodje eten he! Ik ben mijn ei weer kwijt – zullen mijn katholieke roots wel zijn haha – even biechten haha – kweet er verder niks van hoor kheb nog nooit een echte bijbel in handen gehad ….. maar mijn eieren die moet ik wel kwijt~!

Groetjes, en wens me succes met mijn collegas weer onder ogen komen… kzal het nodig hebben haha…. wat een begin van de dag zeg – maargoed – DOEIIII!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s