Op zoek naar nieuw werk

Image

Jahoor, daar gaan we weer😉 – Ik begin alvast te zoeken en mezelf aan te bieden. Ik heb op dit moment wel nog werk, maar voor hoelang nog is de vraag! Die vraag speelt in zulke mate door mijn hoofd, dat ik niet van plan ben af te wachten tot men weer naar mijn machientje komt met de treurige mededeling dat het er voor dit seizoen weer op zit.

Ik vind het vrij belangrijk om enigszins controle te hebben over mijn inkomsten en mijn toekomst. Daarbij vind ik het ook belangrijk om eerlijk in het leven te staan, vooral tegenover mijzelf. De laatste tijd ben ik niet meer tevreden met mijn werk, dat ligt voor een erg groot deel aan de onzekerheid die met het bestaan van een uitzendkracht gepaard gaan.

Naast de constante onzekerheid, speelt ook de vraag van het alternatief vaak door mijn hoofd. Stel mij word een contract aangeboden op deze werkplek, zou ik dat wel willen? Gevoelsmatig zou ik dan op dit moment nee moeten zeggen. Ik heb het gevoel dat ik vastzit, beneden mijn capaciteit aan het werk ben, en aan het afstompen ben.

Ik wil vooruit in het leven, niet blijven stilstaan of zelfs achteruitgaan in mijn persoonlijke ontwikkeling. Als ik dit vergelijk met het werk wat ik hiervoor deed, dan ben ik er weliswaar financieel op vooruitgegaan, maar qua wat bij mij als persoon past achteruit.

Het lijkt alsof ik niets te kiezen heb, de banen liggen niet voor het oprapen. Zelfs als de banen wel voor het oprapen lagen, dan voldoe ik vaak niet aan de gestelde eisen i.v.m vereiste opleiding.

Dus het erkennen dat ik dit werk niet mijn leven lang wil doen is stap 1.

De volgende stap is oriënteren naar mogelijkheden, en op een positieve manier laten weten dat ik weer op zoek ben. Dit vind ik een lastige stap, want voor mij is dat nieuw.

Ik heb nooit eerder vanuit een baan waar ik nog werkzaam ben bewust gekeken naar andere mogelijkheden en kansen elders. Wat dat betreft ben ik erg trouw aan het bedrijf, wat vaak achteraf nogal eens problemen heeft gegeven doordat ik pas werk begon te zoeken vanaf het moment dat ik werkeloos was.

Daarom probeer ik nu al in de flexwerk modus te komen door direct in te spelen op het onrustige gevoel dat mij alert maakt op de tijdelijkheid van mijn huidige werk. Hoe ik dat het beste kan aanpakken weet ik nog niet. Een grondvoorwaarde is wel dat het een positieve uitwerking moet hebben.

Dit proces van losmaken en nieuwe verbindingen zoeken moet persoonlijke groei zowel als een betere verstandshouding / relaties met betrekking tot werk en de arbeidsmarkt opleveren. Ik ga het benaderen als een leerdoel met een plan van aanpak waarbij ik voor mijzelf inzichtelijk kan maken welke kant ik op wil en waar mijn knelpunten zitten.

Mijn grootste knelpunt zit op dit moment in het omgaan met de realisatie dat ik dit werk eigenlijk niet langer wil doen. Het geeft geen voldoening meer, het genereert zelfs weerstand. Om die impulsen van natuurlijke weerstand en soms zelfs afkeer af te wenden en te kiezen voor een meer rationele weg valt mij erg zwaar.

Van nature ben ik gewend om recht vanuit mijzelf te reageren. Expressief, direct vanuit mijn eigen karakter toegevend en meegaand in een impuls of prikkel van binnenuit.

Mijn zelfbeheersing – ofwel de hoofdreden dat ik nog niet daadwerkelijk direct gestopt ben – heeft te maken met de pijnlijke consequentie dat ik dan werkeloos thuis kom te zitten met een somber vooruitzicht. Daarbij ben ik ook bang mijn werkgevers in het harnas te jagen en mijn opgebouwde goede reputatie op het spel te zetten.

Met andere woorden: Als ik toegeef aan mijn gevoel, trap ik iedereen tegen de schenen. Dan schop ik als het ware de ladder onder mijn eigen voeten weg, en dan is de kans heel klein dat zij mij een opstapje of reikende hand zullen aanbieden. Dat moeten we niet hebben natuurlijk!

Dus hoe ik dit moet voorkomen en tóch een andere baan vinden voordat ik noodgedwongen werkeloos word weet ik niet. Ik moet leren denken in grijstinten in plaats van zwart of wit. Dat zal niet van vandaag of morgen gaan.

Mijn natuurlijke reactie is: Ik vind het werk niet mooi meer, dus ik stop per direct.

Voor mij is dat het eerlijkst, trouw aan mezelf: Ik merk iets, constateer het, kan onderbouwen waarom, en dan is het logische gevolg dat je daarop reageert.

Alleen HOE kan ik nu op een betere manier reageren die misschien wat omslachtiger is, maar toch op een manier dat ik trouw blijf aan mezelf en niet als een houthakker met een botte bijl in één zin en een actie alles omver kegel?!

Uiteindelijk wil ik het goede doen. Wat zou het goede zijn?

Het beste zou zijn als ik begrip om me heen kan krijgen. Inderdaad, we begrijpen je. We zien in dat je meer in je mars hebt dan het vasthouden van een schuurblokje. We kunnen heel goed begrijpen dat jij je geestelijk afgestompt gaat voelen als je geen enkele stimulerende prikkel krijgt waar je ook maar enige eigenheid of creativiteit in kwijt kunt. Wij hadden wel al langer door dat je eigenlijk beter met je hoofd dan met je handen kunt werken. Goh, wat heb je eigenlijk voor vooropleiding gehad, aan je hobby’s te horen lijkt het niet echt alsof je je in deze omgeving thuis zou voelen? Voel je je wel op je plek in dit werk? Wat deed je hiervoor dan, en waarom ben je ermee gestopt?

Het zou dus goed zijn als mensen werkelijke interesse hadden en echte vragen zouden stellen waar ze ook antwoord op willen. Ik zou bijna willen zeggen: gewoon, normaal. Maar schijnbaar is dat niet zo vanzelfsprekend.

Het is niet vanzelfsprekend dat je de ruimte krijgt om een persoon te zijn – ik ben nummer 904 en maak 120 stuks per dag. Ik ben niet geschikt om samen te werken, en wanneer aan het werk, het best niet teveel storen. En ik ben elke vrijdagavond als ik avonddienst heb een halve avond vrij.

Méér hoeft men daar niet van me te weten. Dat interesseert ze niet, daarom ben ik daar ook niet. Als ik er maar ben, en genoeg maak. Heb ik er geen zin meer in, dan bellen ze het uitzendbureau en een uur later meld nummer 905 zich present. Een uur na aankomst kan nummer 905 precies hetzelfde werk doen als ik, want zo moeilijk is het niet. Waarschijnlijk is 905 ook aardiger dan ik, want hij is blij dat hij eindelijk weer werk heeft. Totdat ook 905 na een half jaar weer helemaal uitgemolken is.

Van die cultuur wil ik af. Dat noem ik achteruitgang, om daarin terecht te komen nadat ik 6 jaar in het welzijnswerk heb gezeten. Creatieve groepen gedraaid, jongeren persoonlijk begeleid, ouderen heb geholpen. Overal mens heb kunnen zijn en dienstbaar. Nu alleen nog maar productief.

Ik heb vandaag iemand ingewerkt: een nieuwe stagiair van de praktijkschool. Ik heb zelf op het atheneum gezeten… En het enige wat men zeggen kan is: Ben blij dat je werk hebt – het is immers crisis…

Altijd eindigen met het staartje omhoog: inderdaad, ik heb nog werk! Inderdaad, ik ben flexibel genoeg om me op zo een manier aan te passen dat ik al het tweede jaar werkzaam ben binnen een bedrijf waarvan ik nog steeds versteld sta dat ik überhaupt de eerste twee weken heb overleefd. Overlevingsdrang, flexibiliteit en doorzettingsvermogen: Ook al is het elke dag weer alsof je in een foute film zit als je om je heen kijkt op je werk – gewoon deur doun!

Published by

sjpielsewolf

Interested in germanic heathenry, lore, original fairy- and folktales, shamanism and lots of other related worldly stuff. I walk and cycle alot in nature, read, play various instruments etc.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s