Teveel kletsen maakt me wollig

vol hoofd

Ik heb vandaag mijn eerste deel van mijn psychologisch onderzoek gehad. Daar waar ik van dacht dat ik dat vrij snel af zou hebben, blijk ik nu een dag extra voor nodig te hebben! Dat komt vooral doordat ik veel met de afneemster gekletst heb.

Ik heb zelf het gevoel dat ik mijn resultaten benadeeld heb door eerst gezellig te kletsen. Dat klinkt waarschijnlijk heel raar, want dat vind ik zelf ook. Toch klopt het wel. Soms verlies ik mijzelf een beetje in mijn gepraat. Ik weet niet of dat enthousiasme is of doordat het dicht bij mezelf komt of wat dan ook – hoe dan ook raak ik op een gegeven moment in een soort hyperactieve roes. Praten kan ik dan nog wel als de beste, maar echt luisteren wordt dan heel moeilijk.

Continue reading

Aan / Uit – Leren Doseren

Leren Doseren - Balans vinden

Aan / Uit – leren doseren

Waar zal ik eens beginnen met het spinnen…
Van alles borrelt diep van binnen.
Het wil naar buiten,
Ik wil me uiten,

Continue reading

Davey, waarom doe je dat nou weer?

Why

Schrijven omdat ik schrijven kan

Focus Davey, focus! Hocus pocus, vind die focus! Wat lijkt het weer vreemd en radicaal voor de buitenstaander, de keuzes die ik vanavond weer gemaakt heb: Het ineens stoppen bij B**o en gelijk weer heel wat mensen uit mijn lijstje gooien.

Ja inderdaad! Dat is het ook. Je moet geen dingen vasthouden waarvan je weet dat ze niets zijn dan waanbeelden, illusies: Wolkjes kijken en je daaraan vast willen klampen. Ik klamp me nergens aan vast – ik wil terug in de realiteit.

Continue reading

Misschien cliché, maar Davey gaat weer trainen ;)

workout

Meer schrijven was het doel, dat ben ik ook zeker al aan het doen – Toen ik heel veel sportte voelde ik me stukken beter. Hoewel dat misschien dan weer haaks staat op rustiger aan doen, en het compleet tegen de werking van de medicijnen ingaat lijkt me dat wel goed om te doen. Ik kan een heel lang stuk gaan schrijven nu over het hoe wat en waarom, maar dat gaat dan van mijn sporttijd af.

Het is wel ook ongelooflijk stormachtig kutweer, dus niet erg fijn om op mijn fietsje doorheen te gaan. Normaalgesproken zou je dan ook denken: Goed idee Dave, begin er morgen of overmorgen mee! En dat is ook zo!

Laten we eerlijk zijn: ik heb tot half 12 geslapen, het is nu half 1, ik mag mijn medicijnen pas innemen na het eten, en mijn tosties zitten in het tostie-ijzer. Kortom: Inderdaad ik ben nu even weer druk en impulsief en duizend en één goeie en leuke ideeën schieten door mijn hoofd.

Dit is gewoon de realiteit, en nu al twijfel ik weer om dan nu wel of niet te gaan. Andere mensen gaan er ook doorheen zie ik door mijn raam, dus ik doe het ook gewoon! Eerder, tot aan afgelopen september/oktober ging ik ook gewoon door weer en wind. Met de opvoering van de medicatie is mijn puf om te sporten gelijkwaardig gezakt.

Het is een kwestie van de balans vinden. Ik bedacht me onder de douche dat ik echt iemand ben die beweging nodig heeft. Als ik met de kinderen speel – hetzij voetbal, zwemmen, wandelen of wat dan ook – dan heb ik ook helemaal geen last van de medicatie/dufheid/dipjes. Ik moet dus gewoon zorgen dat ik dagelijks aan mijn beweging uit sport en spel kom.

In principe klinkt dat ook raar, want ik fiets elke dag een half uur heen en een half uur terug naar mijn klanten toe, en in de tijd daartussen sta ik hun huis fanatiek te poetsen. Maar goed, feit blijft: Met sport voel ik me beter in mijn vel. Ik heb dan ook wat meer incasserings-vermogen: Je bent fitter, je voelt je beter, en je hebt altijd net dat beetje extra energie want je bouwt natuurlijk conditie op. Het is voor mij ook ontspanning: De focus op je lijf, je beweging, het tot het uiterste gaan. Ik krijg daar een soort van kick van om helemaal kapot te zijn na het trainen, een tevreden, voldaan en gelukkig gevoel. Stom dan ook dat ik dat op een bepaald moment gelaten heb.

Ik moet nu wel meer moeite doen om de discipline op te pakken en vast te houden denk ik – alhoewel ik best een vastberaden persoon ben. Eigenlijk zei men ook dat het juist goed is dat ik na mijn werk in de avond gewoon op de bank wil liggen. Maar ja… het hoeft ook niet elke dag twee uur lang te zijn… Haha ook hier weer: Proberen een middenweg te vinden.

Meer schrijven, meer sporten, vaker de fluit oppakken om nieuwe deuntjes te leren. Ik ga mijn eigen nieuwe handleiding wel weer vinden hoor! Dit is trouwens ook naar aanleiding van een stuk dat ik gister geschreven heb:

https://www.facebook.com/davemuyen/posts/685352741585564

Ik ben aan’t twijfelen of ik die ook als aparte post op mijn blog moet zetten, maar dan krijg ik een dubbelpost op mijn facebook. En laten we eerlijk zijn: Ik leg de focus liever op mijn goeie momenten, de mooie dingen dan op de schreeuwen van wanhoop. Ik vind het niet erg om me af en toe klote te voelen, maar ik vind wel dat het met reden moet zijn – dus dat ik naar aanleiding van dat gevoel ook gehoor geef aan de behoefte om toch even te herzien en aan te passen waar de schoen wringt.

Finetuning your life ;)

Gelukkig nieuwjaar! Voorspoedig gezond en vruchtbaar 2015!

Voornemens2

Een PAP en een POP hebben we nodig. Een Plan van Aanpak en een Persoonlijk Ontwikkelings Plan. Waarom? omdat het een nieuw jaar is, en ik sowieso op een punt sta waar ik allerlei kanten op kan. Het is gewoon een feit: Mijn hoofddoel is om er te zijn voor mijn kinderen. Het hele gedoe met de GGZ wil ik afmaken en doorlopen. Onlosmakend daaraan verbonden is het in Emmen blijven. Ook bij het in Emmen blijven heb ik als voornemen dat wel op zo’n compleet mogelijke manier te doen. Dat betekent voor mij dus vooral met een sociaal leven.
Continue reading

Wie schrijft die blijft

white wolf

Wie schrijft die blijft…

Lang niet geschreven, maar toch gebleven.

Ik heb natuurlijk wel vaker periodes gehad dat ik meer schreef, en die verdwijnen dan ook alweer naarmate ik mezelf weer helemaal opgeladen heb om van alles te gaan doen.

Misschien ben ik ook geen echte schrijver, maar meer een blogger, een soort van periodiek autobiograaf. Een verkapt narcist met een romantisch gevoel in betrekking tot eenzaamheid met zichzelf. Als ik zo ga zitten zoals ik nu doe, komt dat vanuit een soort genieten van de rust. De tijd en ruimte hebben om te overzien, en daarvoor te gaan zitten.

Dit soort momenten heb ik al vaker beschreven. Dit moment is wederom aangewakkerd door klassieke muziek – een sonate van Beethoven die toevallig bezig was op Nederland 1, gevolgd door een boekbespreking van Jeroen huppeldepup…

Ik ben gevoelig voor die rustgevende stemming, de mooie stralende winterzon speelt ook een rol, en natuurlijk het feit dat ik een nieuwe luidspreker heb waardoor ik ineens weer de radio aan kan zetten zonder ruis en gestoor.

Maar wil ik een simpele blogger blijven? Mijn mijmeringen en introspectieve kruistochten vastleggen om vervolgens te horen te krijgen:”Oh Dave wat kan je je gevoel toch goed verwoorden, daar moet je wat mee doen”. Of:”Je schrijft zo leuk, je zou schrijver moeten worden”.

Kan ik überhaupt wat anders dan dit?! Ik zou heel denigrerend kunnen gaan doen over mijn eerdere gedachtenkrabbels, maar dat is niet de insteek. Kan ik ook bijvoorbeeld verhalen schrijven? Vast!

Ik begin maar gewoon, dan zien we wel wat ervan komt!

Overlappende werelden

De wereld zoals wij die kennen… Zo zegt men wel eens. Iedereen heeft en leeft in zijn eigen wereldjes. Ik vind het fijn om zo’n andere wereld binnen te gaan. De wereld van het feest en nachtleven, de wereld van het vaderschap, de wereld van de natuur, de wereld van het absurdisme en surrealiteit, de wereld van het individu, de wereld van de droom.

Heel veel werelden en iedereen heeft ze. Ik vind het heerlijk om bewustzijn aan mijn werelden te koppelen, daar worden het magische werelden van. De omschakeling die plaatsvindt als je thuis zit en ervoor kiest om naar buiten te gaan. Het is een magisch proces.

Het begint altijd bij de intentie: De wil of behoefte aan verandering. Alleen al het voelen van deze onrust, de onbewuste woeling van binnenuit werkt als een catalysator. Je voelt dat je iets van binnenuit wilt, maar weet nog niet hoe of wat.

Zo gauw het gevoel je denken bereikt ben je al aan het transformeren. Je gaat op zoek naar wat je gevoel wilt, vaak onbewust van waar dat gevoel vandaan kwam.

Je komt erachter wat je gevoel wilt door het gevoel te doorgronden en allerlei ideeën, associaties erop los te laten. Uiteindelijk komt er een associatie die resoneert met je gevoel, en daar komt dan weer een blij en tevreden gevoel voor terug. Ja! Dat gaan we doen!

Eigenlijk kom je er als je het zo bekijkt heel duidelijk achter dat wij niet alleen maar gewoon mens zijn. Als je goed kijkt, zie je dat er een deel van ons is dat we eigenlijk helemaal niet zo goed begrijpen. Alsof het los van ons staat, maar toch in ons is – maar waar wij wel heel duidelijk gehoor aan (moeten) geven.

Ik zie ineens het beeld van een hond en zijn baasje voor me. De hond kijkt naar zijn baasje, het baasje merkt het pas na een poosje op dat de hond iets wil. Het duurt even voordat het baasje vraagt

:”Wat is er dan?”… De hond is ons onbewuste gevoel dat ons stuurt. De hond kijkt vragend terug, en het baasje vraagt:”Wil je spelen, wil je wandelen, wil je eten?”. Op één van de vragen zal de hond enorm enthousiast reageren, en wij worden er blij van als we weten wat de hond wil.

Er is dus iets in ons zelf waar we niet in directe zin mee kunnen praten, maar ons indirect wel constant stuurt en waar we wel heel regelmatig contact mee hebben. Het bewust zijn daarvan op het moment dat het gebeurt kan al als magisch ervaren worden.

Uiteraard gaat dit nog veel verder. Je trekt immers je jas aan, je voelt je lekker omdat je een goeie keuze voor jezelf maakt. Eigenlijk had je dat al veel eerder moeten doen. Je loopt naar buiten toe, en zit eerst nog in je oude situatie. Je loopt wel al, maar je bent er nog niet echt bij. Je moet eerst acclimatiseren – aanpassen aan je nieuwe omgeving.

Hoelang je daarvoor nodig hebt, ligt ook weer aan je bewustzijn, en de mate van hoe vast je in je hoofd zit. Het kan zo zijn dat je eerst op de automatische piloot loopt voordat je bewust wordt van de wereld om je heen. Om dat proces te versnellen, kun je bewust om je heen kijken, planten aanraken, dieren begroeten, naar boven kijken, details van huizen bekijken – maar het allerbelangrijkste: Glimlachen!

Het toegeven aan je innerlijke zelf, het uit een situatie stappen, en je laten leiden door je gevoel behoort een tevreden en blij gevoel te geven. Dat zal niet in een keer meteen zo zijn, maar het is wel de bedoeling (de intentie) van je gevoel.

Ook al duurt het 20 minuten of langer voordat je beseft dat je buiten bent, en dat het eigenlijk best lekker is… Je weet dat het wel komen gaat. Je intuïtie zal je naar mooie fijne leuke plekken leiden. Als je loopt om het lopen, maak je bepaalde keuzes. Deze keuzes zijn er onbewust op gericht om je te laten ontspannen, om je vrij te voelen en te laten ervaren dat de wereld veel meer is dan alleen dat wat op dit moment zo alles-overheersend lijkt.

Als je weet wat de achterliggende gedachte van je gevoel en je zogenaamde spontane actie is, kun je deze intentie versterken door het bewust uit te dragen (ritualiseren). Vandaar dus mijn eerdere opmerking over het belang van de glimlach. Bewustzijn wil zeggen dat je bewust bent van waar je mee bezig bent – eigenlijk komt dat heel dicht in de buurt van goed geaard zijn.

Ook hier kun je weer een vergelijking maken met de hond. Ik heb zelf twee jachthondjes, teckels. Een van de twee heeft een hekel aan wandelen, totdat hij eenmaal los komt. De ander is van nature al vrij speels dus wandelt graag, maar ook hij heeft minimaal een half uur buiten nodig om echt heel gefixeerd op de neus te worden.

Ook bij de honden wordt dit door te spelen versterkt. Spelen is net doen alsof. Ritualiseren is ook net doen als of, met als doel te vergeten dat je net doet als of. Het woord zelf klinkt heel zwaar, dat kan het ook zijn – maar bij mij is het dat absoluut niet.

Als ik met de honden wandel, gaan zijn mee in mijn energie. Zij voelen mijn groeiende speelsheid, zij merken hoe ik steeds meer in mijn natuurlijke staat van zijn kom. Dus ikzelf heb dat half uurtje nodig, de honden zijn enkel de reflectie van mij.

Zo gauw dat duidelijk wordt, komt weer een stukje magisch bewustzijn: De wereld om je heen is een reflectie van jezelf. Daarom is ook het groeten, de zachtheid, de speelsheid waarmee je door de natuur (het leven) beweegt heel belangrijk. De dingen die je ziet zijn afspiegelingen (reflecties) van je eigen gevoel. Als je daar bewust van bent, dan kun je daar dus wat mee.

Zoals men wel eens zegt: Tja hoe ik me voel, verandert niets aan de feiten. Stel dat dit waar was; wat ik niet denk, want zoals eerder beschreven begint alles bij gevoel – dan nog voel ik me liever goed en lekker dan slecht en miserabel. Toch?! De feiten veranderen toch niet. Maar dat is perspectief.

Nu zitten we in onze wandeling op een punt waar je om je heen kunt kijken, en genieten van de schoonheid. Je kunt zien hoe je hier gekomen bent, je weet dat het eigenlijk geen toeval is. Je ademt diep in en uit en je voelt liefde.

Dan kom je op het volgend punt van magisch-bewustzijn: dankbaarheid. Je spreekt het niet uit, maar je ademt het. Je laat het zien door te spelen, door te stralen, door stil te zijn. De natuur spreekt constant, maar gebruikt geen woorden.

Het zijn de dingen die je tegenkomt, tekens, symbolen, toevallige ontmoetingen. Het is het openstaan voor andere werelden, en het toestaan om geleid te worden. Het accepteren dat wat wij willen soms anders is dan dat wat wij nodig hebben. Een vertrouwen, en het kunnen loslaten van illusies. De eenvoud verkiezen boven de complexiteit. Een goede relatie met jezelf, want jezelf is als een trouwe hond die nooit doodgaat – een hond die je niet kunt negeren, en nooit opgeeft. Geef toe aan dat wat bij mij ooit de grote Witte Wolf was die me verdedigde daar waar nodig, maar die ik nu als mijn trouwe met gezel altijd bij me is – als een kalme wijze grote hulphond die precies aanvoelt wat ik nodig heb. Ik ben daar heel dankbaar om.

Magisch denken is veel natuurlijker dan de meeste mensen zouden verwachten. De realiteit is enorm flexibel en kan alles zijn. Overigens hoef je natuurlijk niet per se te wandelen – je kunt ook schrijven, kleuren, dansen, muziek luisteren, knutselen of welke bezigheid dan ook. Het gaat niet om de activiteit, het gaat om het bewustzijn en de intentie die je eraan koppelt. De tijd nemen voor jezelf. Bewust zijn van waar je mee bezig bent, en dat je veel meer bent dan dat wat je wilt zijn of dat wat je doet. Aandachtig zijn.

Hmm… Weer geen sprookje – maar wel van mezelf ;)

Ik ga even wandelen…

7 December 2014: Open jamsessie / Drumcircle Blanko Emmen

Tribe called blanko 7 december
Een vrij toegankelijke alternatieve jamsessie waarbij spontante muziek en improvisatie voorop staan. In plaats van afgesproken nummers ontstaat er muziek door op elkaar te reageren en in te spelen. Het doel is om zoveel mogelijk uiteenlopende muzikanten vanuit verschillende stijlen en instrumenten samen te brengen tot een vloeiend geheel.

Continue reading